Jeroen & Karla

Top 10 Albums 2011

2011-12-30T18:38:00.003+01:00

Het is weer het einde van het jaar. Zoals gebruikelijk tijd voor een muzikaal overzicht van het afgelopen jaar.

2011 was een fantastisch muziek jaar. Albumreleases van vele grote artiesten en ook weer vele nieuwe ontdekkingen. Dit jaar was het dan ook niet lastig om materiaal bij elkaar te krijgen. De vraag was voornamelijk, in welke volgende moet dit worden geplaatst voor de juiste afspiegeling van 2011. Daarbij loop ik nog dagelijks tegen nieuwe releases uit 2011 aan, dat voorlopig nog wel even door zal gaan in 2012. Een mooi voorbeeld daarvan zijn de albums van The Black Keys en Moss.

Onderstaand mijn top 10 van 2011 die, anders dan vorige jaar, niet wordt aangevoerd door een 'rustige en mooie' plaat, maar door harde, knetterende rock. Foo Fighters heb ik dit jaar grijs gedraaid en staat verdiend op nummer 1. In Spotify heb ik de 10 albums voor je op een rijtje gezet. Top 10 albums 2011:

http://open.spotify.com/user/jdenuijl/playlist/0IlCQXUy18r51kpSmxj22R

1. Foo Fighters - Wasting light

2. Kasabian - Velociraptor!

3. Miles Kane - Color of the trap

4. Noel Gallagher - Noel Gallagher's high flying bird

5. James Blake - James Blake

6. Beady Eye - Different gear, still speeding

7. Arctic Monkeys - Suck it and see

8. The Wombats - This modern glitch

9. Amatorski - Tbc

10. The Strokes - Angles

De 5 beste albums van 2010

2011-01-03T13:21:00.000+01:00

Sommige jaren ligt het zo voor de hand. Wanneer bijvoorbeeld Placebo of Ozark Henry een album dat jaar uitbracht stond die voor mij direct op nummer 1. Zo stond vorig jaar de nieuwe CD van Placebo op nummer 1 en zie ik al weer uit naar het volgende album van deze band om die in 2011 of later op nummer 1 te kunnen plaatsen. Dit jaar is dat anders.

Een van mijn favoriete artiesten, Ozark Henry stelde dit jaar teleur met zijn nieuwe album Hvelreki. Zijn nieuwe album is veel toegankelijker geworden dan zijn voorgaande platen. Dit is de spanning die niet alleen in zijn fantastische stem zit maar ook in de muziek, niet ten goede gekomen. Resultaat: Dit jaar valt hij buiten de prijzen.

De onderstaande 5 albums zijn mijn top 5 van 2010 waarbij de nummer 1 met kop en schouders boven de andere albums uitsteekt. Agnus and Julia Stone hebben mijn iPod, iPhone, iPad, Auto, AppleTV en Wekker voor lange tijd gedomineerd dit jaar… HEERLIJK. De twee verschillende stemmen van de broer en zus die zij afwisselend laten horen op dit album maken het spannend om naar te luisteren. Muziek, melodie, teksten, stemmen… alles klopt. Een heerlijke plaat om na 2010 nog vele, vele, vele jaren van te genieten. Op naar mooie muzikale ontdekkingen in 2011.

1. Agnus and Julia Stone – Down the Way
2. I Am Kloot – Sky at Night
3. The National – High Violet
4. Broken Bells – Broken Bells
5. Arcade Fire – The Suburbs

Plathoofd en zijn helmpie

2010-09-27T17:03:00.000+02:00

Timo had een voorkeurshouding naar rechts, waardoor hij een afplatting aan de rechterkant kreeg. Door oefeningen en een kussen van de kinderfysiotherapeut is de afplatting aan de rechterkant bijna weggegaan. Helaas kregen we Timo echt niet op zijn linkerkant, waardoor hij altijd recht op zijn achterhoofd ging liggen en hierdoor zijn achterhoofd nog platter is geworden dan de afplatting aan de rechterkant. De fysiotherapeut heeft de afplatting gemeten en het zat boven de 'normale' waarden:

ODDI= scheefheid 104% =normaal

CPI= platheid 100%, normaal tussen 70%-90%

Tja, en wat doe je dan.... iets wat je eigenlijk niet wil.... een redressiehelm.

We hebben er goed over nagedacht, heel veel verhalen en forums gelezen en hebben besloten om het te doen. De afplatting kan uit zichzelf weggaan, maar je weet dat pas wanneer je er niets meer aan kan doen.

Aangezien Timo al bijna 6 maanden was en je tot 1 jaar er nog maar iets aan kan doen, moesten we snel actie ondernemen. De fysiotherapeut was vergeten ons op de wachtlijst van het ziekenhuis te zetten, waardoor we in Rotterdam al niet meer op tijd terecht konden (wachtlijst van 3 maanden). Aantal belletjes gepleegd en uiteindelijk een arts in Utrecht gevonden die gelukkig wat flexibeler was en tijd vrij wilde maken door de leeftijd van Timo.

Diezelfde week naar het ziekenhuis, rontgenfoto's van zijn schedelnaden laten maken onder begeleiding van Jeroen met een rood loden short met een grote clown erop. Nadat ik als onoplettend ouder Timo van de doktersbank laten vallen en wij nog helemaal daarvan in shock waren, stonden we binnen 10 minuten al weer buiten met een verwijsbrief voor een helm.

Met spoed een afspraak gemaakt met Livit, die de helmpjes maakt binnen 2 weken. Uiteindelijk heeft het toch 4,5 week geduurd voordat de helm klaar was. Inmiddels was Timo ontzettend hard gegroeid waardoor de helm, die bestaat uit meerdere lagen, al direct te klein was en er 1 hele laag uit ging. Een gemiste kans natuurlijk, want juist de groeispurten heb je nodig om tot een goed resultaat te komen. Flink balen dus. Ook hadden wij al verbetering gezien in de afplatting terwijl hij nog geen helm op had gehad, dan ga je toch wel twijfelen of je er goed aan doet....

De helm moet 23 uur per dag op en in de eerste week bouw je dit langzaam op. Vervolgens ga je elke 4 weken, of sneller wanneer nodig, terug om de helm aan te passen aan de groei van het hoofd. Timo had gelukkig helemaal geen last van de helm. Het geluid wat de helm maakt als hij tegen de tafel aan knalde vond hij zelfs erg leuk. Wij vonden het uiteraard wat minder, want een lekker knuffel geven is toch wat minder met zo'n harde helm ertussen. Timo kan zijn warmte niet kwijt via zijn hoofd door de helm, dus hij moest altijd blote voetjes hebben. Tijdens hete zomerdagen hebben we hem dan ook afgedaan. Voordelen van de helm is de bescherming bij de valpartijen bij het leren opstaan en lopen.

Na 1,5 maand de helm gedragen te hebben zijn we naar het ziekenhuis gegaan voor controle. De platheid was verminderd naar 95%. Een goed resultaat waarmee we gemotiveerd werden om toch door te zetten.

De helm werd steeds aangepast door Livit in Leiden. Wij hadden hier niet zo'n goed gevoel over. De helm werd naar ons idee niet logisch aangepast en we hadden het idee dat de helm averechts ging werken. Toen de medewerker niet eens wist wat de platheidsmeting van het ziekenhuis betekende, hebben we een afspraak gemaakt bij Livit in Rotterdam voor een 'second opinion'. Daar schrokken ze over hoe slecht de helm was aangepast. Ze hebben het niet met zoveel woorden gezegd, maar hun blikken en dat ze 2 uur bezig zijn geweest om de helm helemaal om te bouwen zegt denk ik genoeg. De eerste laag had ook nooit uit de helm gehaald mogen worden waardoor de eerste maanden de helm niet veel nut heeft gehad (met andere woorden, het eerste resultaat is dus niet veroorzaakt door de helm).

Wederom dus weer een gemiste kans en de vraag of je er nu wel goed aan hebt gedaan. Maar we waren er nu eenmaal aan begonnen en we moesten het maar afmaken. Livit in Rotterdam gaf ons ook veel vertrouwen dat de laatste maanden toch nog enig effect zou kunnen hebben.

De laatste weken was ik de helm aardig zat en Timo is natuurlijk veel leuker met zijn mooie bos met haar die onder de helm is gegroeid. Op zijn eerste verjaardag mocht de helm eindelijk af en konden we de haargel, die ik al een maand daarvoor voor deze gelegenheid had gekocht, gaan gebruiken.

Vandaag is Jeroen naar het ziekenhuis geweest voor de laatste controle. De waarde:

ODDI= 104%--> niets aan veranderd dus

CDI = 90% --> helemaal NORMAAL!

Leuk die waardes, maar foto's zeggen meer:

Timo 1 jaar!

2010-09-24T18:03:00.005+02:00

Kijk eens, wat een stoer ventje!

Hij heeft 12 tanden, 4 kiezen

en heeft een week geleden zijn eerste losse stapjes gedaan.

Het gaat zo snel!

6 maanden

2010-03-29T20:32:00.026+02:00

Het is al weer tijd geleden dat we iets op onze weblog hebben gezet.

Ik ben inmiddels weer 3 maanden aan het werk. Ik was erg blij om weer aan het werk te gaan. Eindelijk weer de deur uit zonder de hele tijd rekening te houden met Timo. Ik voelde mij weer echt 'Karla' in plaats van moeder. En het werk is net een soapserie, je kan het 4 maanden missen, maar je volgt het zo weer.

Tot iedereen zijn verbazing maakt ik de eerste dag mij totaal niet druk om Timo. Geen moment de neiging gehad om even te bellen hoe het gaat. Het kinderdagverblijf heeft meer verstand van zaken dan ik, dus dat komt wel goed dacht ik. Toen ik hem aan het eind van de dag ging halen, hoorde ik hem van ver al huilen en kreeg te horen dat dit al de hele dag zo ging, arm ventje, wat doen we hem allemaal aan... Het heeft wel 2 weken geduurd voordat Timo zijn draai een beetje kon vinden daar. Hij heeft het nu erg naar zijn zin en is een echte charmeur door iedereen met een grote glimlach te begroeten.

Werken en een kind is aardig stressen. Stress voor Jeroen om hem snel naar het kinderdagverblijf te krijgen. Op het moment dat je denkt dat je op schema loopt, moet er toch nog even een kleding- of luierwisseling komen door een actie van Timo... En stress voor mij aan het einde van de dag in de file naar het kinderdagverblijf, eenmaal thuis een moe, jengelend en hongerige Timo. Snel de fles en het bedritueel en dan ook nog koken en zelf eten. Tegenwoordig is het toetje dan ook niet eerder dan 8 uur. Voor menig ouder een heel herkenbaar verhaal. Gelukkig gaat dit om 3 dagen in de week en kan Timo steeds langer wakker blijven en zichzelf beter vermaken.

Met Timo gaat het goed. hij groeit lekker en daar gaat het om.... de rest hoort er gewoon bij: eczeem, tandjes (bij 4 maanden al 2 tanden!), diarree, koorts, hoesten, ontstoken ogen, sprongetjes, voorkeurshouding etc.etc. Rond zijn aankleedkussen staan van allerlei potjes en tubes met wondermiddeltjes. Er is altijd wel wat en dat went inmiddels ook wel.

Hij is nu 6 maanden, 71 cm lang en 9,4 kilo zwaar, wat ons aardig wat pijn in de rug en knieën bezorgt. Hij is vrolijk, wil graag alles zien waardoor hij al aardig goed kan zitten, rolt sinds twee weken om en ook weer terug, is dikke vriendjes met Pip de kat en houdt van snelle wilde spelletjes zoals bij een echte stoere knul hoort.

Ook onze vakantie is helemaal kinderproef. We gaan naar Zuid Frankrijk naar de camping. Tijdens het boeken van deze vakantie werd het een harde waarheid: ons leven is nu echt totaal veranderd!!

strak 7-19 schema voor Timo

2009-12-04T10:14:00.009+01:00

Timo heeft vanaf 6 weken al aardig doorgeslapen 's nachts. Maar na 8 weken waren we weer terug bij af. Overdag kon Timo niet goed slapen (maar wilde wel) en sliep korte hazeslaapjes van niet meer dan 30 minuten. De voedingen liepen ook niet allemaal lekker. Elke dag was maar weer afwachten hoe het ging lopen.

Even gegoogled (zonder internet zijn we nergens!) en toen kwamen we op een schema van Gina Ford uit het boek ' de tevreden baby'. (dag begint en eindigt om 7 uur). Op zich hou ik wel van schema's, dan weet ik tenminste waar ik aan toe ben. Dus direct het boek besteld en mee begonnen en heel wonderbaarlijk paste Timo zich de eerste dag al aan en sliep direct weer door.

Voor elke methode is wat te zeggen en heeft zijn voor en nadelen, maar we zijn er nu 1 week mee bezig en ik heb het gevoel dat het goed werkt bij Timo. We zijn nu nog heel streng en stipt met het schema (die we wel wat hebben aangepast naar eigen situatie en gevoel).

We hebben het schema zo aangepast voor als we beide gaan werken. Voor mij ook handig, dan kan ik al weer aan het normale ritme gaan wennen. Ik moet zeggen dat ik dat niet erg vind. Niet alleen voor babies is ritme en regelmaat prettig, ook voor deze mama is dat fijn.

Ik heb nu nog 1,5 week verlof en heb daar twee weken vrij aan vastgeplakt zodat ik weer in het nieuwe jaar kan gaan beginnen. Ik ben, hoewel ik Timo ook heel erg zal missen, wel blij dat ik weer aan het werk kan. Je bent toch, zeker met het snertweer van afgelopen weken, aan huis gekluisterd. De gesprekken met Timo:Ahruh, Ahroeh en boeboe en de buren in de gaten houden, gaat op den duur toch een beetje vervelen. Laatst heb ik een etentje met mijn collega's gehad en ik merkte dat ik hun en de af en toe bijbehorende vunzige dubbelzinnige opmerkingen heb gemist.

Voor de komende 3,5 week volg ik ieders advies op: Ik geniet er nog even van.

bedankt voor alle lieve kaartjes...

2009-12-04T09:44:00.013+01:00

Iedereen bedankt voor alle lieve kaartjes en berichtjes op Hyves bij de geboorte van Timo!

Timo is nu 10 weken oud en het is tijd om de kaartjes op te ruimen. Ze worden ouderwets in een plakboek geplakt. De grote kaart van Breijer past daar niet in, die is op de foto gezet.

ouderschap sucks! (sometimes)

2009-11-24T11:49:00.010+01:00

Timo is inmiddels 2 maanden oud. Wij hebben het gevoel dat hij er al jaren is! Hij is inmiddels al 61 cm lang en 6 kilo. Maatje 56 is dan ook naar de vliering verhuisd.

Afgelopen donderdag heeft hij zijn vaccinaties gehad in beide beentjes. Hij heeft er wat onrustig van geslapen 's nachts, maar gelukkig had hij geen heftige bijwerkingen. Vermoedelijk heeft hij wel twee zware zere benen. Als ik mijn arm vandaag voel van de mexicaanse-griep-vaccinatie van gisteren dan zal dat voor die twee kleine beentjes niet anders zijn.

Vrijdag zijn we naar een kinderfysiotherapeut gegaan. Timo heeft afgelopen weken een hele sterke voorkeurshouding naar rechts gekregen. Zijn nekje is rechts verkrampt en zijn hoofdje is al wat afgeplat. We hebben oefeningen meegekregen en een kussen waarmee Timo op zijn linkerzij kan slapen. Dit vind Timo echt helemaal niets, sowieso omdat links niet de voorkeur heeft, maar dat zere been van de vaccinatie zal ook niet meehelpen. Daarbij is Timo sinds zaterdag zwaar verkouden en ligt hij te snotteren en te hoesten. Tenslotte mag hij door de zijligging niet meer in zijn piepzak slapen. De piepzak is een slaapzak van puckababy waarin zijn armpjes ook zitten en een soort coconnetje is voor een veilig en geborgen gevoel. Timo sliep namelijk heel onrustig door zijn rondslaande armpjes. De maat van deze zak is maat ' piep' en zo is de naam ' piepzak' ontstaan.

Allemaal ingredienten tegelijk voor Timo om zich niet echt happy te voelen. Wat een ellende voor zo'n klein kereltje. Echt heel zielig. Wij spenderen nu uren aan de wieg om hem te troosten en in slaap te krijgen. Als hij slaapt, slaapt hij erg onrustig, heel weinig en kort. Hij is dan zo moe dat hij ook niet meer de puf heeft om zijn fles leeg te drinken.

Nu zal het straks vaker voorkomen dat je als ouder je kind iets moet laten doen waar hij niet altijd zin in heeft, maar voor zo'n klein ukkie van 2 maanden is het wat lastig uit te leggen dat de verkoudheid wel overgaat en dat op zijn zij liggen wel gaat wennen en voor zijn eigen bestwil is.

Jeroen zei afgelopen weekend dan ook heel terecht:

ouderschap Sucks!

sometimes...... (want het is wel een schatje hoor!)

Huisje, Boompje, Beestje... en dan een baby

2009-11-12T16:19:00.010+01:00

Ons beestje, Pip de kat, lag naast Jeroen toen Timo werd geboren. Bij de eerste brul die Timo gaf, stoof Pip de slaapkamer uit.

Tot vandaag had Pip nog niet echt door wat Timo nu was. Ze vond het maar een vreemd brullend ding, die ze maar gewoon met rust liet. De voetjes en handjes die de lucht in schoppen en slaan zijn af en toe wel een leuk speeltje. Als Timo de fles kreeg kwam Pip ernaast liggen nadat ze hem uitgebreid had besnuffeld maar eigenlijk niet wist wat ze ermee moest.

Voor Pip is de komst van Timo allemaal maar vreemd, maar ze is wel een hele gezellige kat ervan geworden. Aan al het (vreemde en volwassen) bezoek is ze nu gewend en komt er gezellig bij zitten. Ze wil niet zoveel meer naar buiten. Dit kan aan het weer liggen of dat ik zoveel thuis ben, maar we merken dat ze ook niets wil missen van wat er binnen gebeurt en houdt alles goed in de gaten houden. Ook is ze weer een echte een schootkat geworden die spinnend kopjes geeft.

En vandaag is het kwartje gevallen.

Ze heeft nu door dat Timo een mens is...

met handen!

die kunnen aaien!

Toen ik de fles aan het geven was, ging Pip dan ook op Timo zijn benen liggen (Timo zijn schoot is toch iets te klein voor Pip) en ging kopjes geven tegen Timo zijn handen. Toen er vervolgens weinig gebeurde ging ze pootjes geven tegen Timo zijn hand om de aandacht te trekken. Timo, die zelf nog niet doorheeft dat die rondslaande dingen zijn handen zijn, reageerde alleen om met zijn grote ogen verbaasd naar Pip te kijken. Teleurgesteld en chagerijnig droop Pip toen maar weer af.

Timo 3 weken oud

2009-10-15T10:01:00.000+02:00

De kraamtijd

2009-10-05T12:18:00.020+02:00

De kraamtijd zit er inmiddels op.

Toen mijn verlof in ging kreeg ik van iedereen het goedbedoelde advies ' pak en geniet van de rust nu het nog kan!'. Je gelooft dit advies wel, maar pas als het moment daar is heb je pas door hoe terecht dit advies is geweest.

Ook nu krijgen wij constant het advies van iedereen 'Geniet van je kraamtijd!' en 'Geniet maar van Timo, want hij is zo weer groot'. Deze adviezen hebben we zoveel mogelijk opgevolgd, aangezien iedereen straks vast wel weer gelijk krijgt. We genieten dan ook van Timo, ons ventje. Die gekke bekken trekt als hij heeft gegeten, de tummytub helemaal geweldig vindt, heel driftig kan zijn als hij niet direct zijn zin krijgt en heel relaxed de tijd neemt voor een voeding. Het gaat ook erg goed met hem, binnen een week zat hij al weer terug op zijn geboortegewicht. In slaap vallen lukt hem niet altijd en kan dit het best liggend op je borst zuigend op je pink. Zo vallen Jeroen of ik regelmatig in slaap en krijgt Timo het weer voor elkaar om niet naar zijn wieg te gaan. 's Avonds is Timo zijn jengeltijd en de eerste week hebben Jeroen en ik dan ook altijd omste beurt moeten eten.

Maar de kraamtijd is niet alleen genieten. In je kraambed lig je niet voor niets ben ik achter (duh!). Je voelt je hartstikke brak door de bevalling, de gebroken nachten die direct beginnen, gierende hormonen, stuwende borsten waarvan je niet weet waar je ze moet laten en een dichtgenaaid rollade gevoel waardoor je niet kan zitten, staan of lopen. Nee, het kraambed is helemaal geen pretje en is zeker niet genieten, zeker niet voor iemand die het maar niets vind om verzorgd te worden... Het was voor mij dan ook erg lastig toen Jeroen maandag gewoon weer aan het werk kon en ik aan huis en bed gekluisterd zat. Het besef dat je leven nu totaal is veranderd is dan keihard.

De borstvoeding is wat minder. Dat dit wonderdrankje, wat zo natuurlijk als wat moet zijn, zo moeilijk is! We hebben zo ongeveer alles gehad, aanlegproblemen, tepelhoedjes, tepelkloven, kolfapparaten (wat bij mij averechts werkt), borstontsteking. Het kan niet op. We hebben maar besloten om een pauze in te lassen, want elke drie uur, 3 kwartier tobben en pijn lijden trok ik niet meer. Drie kwartier is vrij lang, maar dat komt omdat Timo heeeeeel relaxed drinkt (heeft hij ieder geval niet van zijn moeder). De borstvoeding was wel al helemaal op gang, dus dat wordt langzaam afbouwen (1 voeding per week, reken maar uit). Timo krijgt nu afgekolfde melk en als aanvulling kunstvoeding met de fles.

Nou leuk hoor zo'n baby zou je denken als je dit verhaal leest, maar Timo maakt dit alles allemaal goed. Elke dag besef je steeds meer dat Timo ook echt van ons is. Een prachtig gevoel (met de nodige druk op de schouders).

De oma's zijn niet weg te slaan en staan bijna dagelijks op de stoep. Verder laat het meeste bezoek (afgezien van de naaste familie) nog op zich wachten, omdat iedereen denkt dat je het in de kraamtijd al hartstikke druk hebt. Maar ja, wij hadden Hannah! Door de borstvoedingsproblemen was onze kraamhulp Hannah er 10 dagen lang. Super natuurlijk, elke dag een lege wasmand (nergens voor nodig, maar toch), een gekookte maaltijd en de vuile poepluiers liet ik lekker aan haar over. Na 10 dagen werd het wel tijd om met zijn 3-en een ritme te gaan zoeken. Jeroen is vanaf nu twee weken vrij en dat is erg lekker. Nu Jeroen zich ook kan bemoeien met de voeding, heeft hij ook door hoe beperkt je bent in je dagindeling en ook hij krijgt wat slaapgebrek.

We merken wel dat we er steeds meer handigheid in krijgen en steeds meer het ritme van Timo doorkrijgen. We zijn inmiddels al twee keer de stad in geweest... iets wat vroeger heel normaal was, is het nu waard om te noemen!

We komen er wel! maar die wallen zullen nog wel een tijdje aanhouden...

Onze Zoon Timo is geboren!

2009-09-26T11:01:00.027+02:00

Onze Zoon Timo is geboren!

24 september om 1.41 uur.

Hij weegt 3960 gram, is 52 cm lang, heeft een hele bos met haar, grote handen en voeten en is uiteraard het mooiste kindje van de wereld.

Wij kunnen ons voorstellen dat 'het bevallingsverhaal' niet voor iedereen interessant is om te lezen (en zelfs misschien niet gewenst). Ik had dan ook niet gedacht dat ik het ooit op ons weblog zou zetten, maar het heeft een dusdanige indruk achtergelaten dat ik het toch wel even kwijt wil.

De nacht op dinsdag op woensdag had ik al de hele nacht wakker gelegen van weeën. Ze kwamen om de 5 minuten en duurde bijna een minuut. Jeroen en ik dachten dat het was begonnen en Jeroen was dan ook thuis gebleven. Na overleg met de verloskundig heb ik een ontspannen bad genomen om te kijken of de weeën doorzetten, maar na het bad bleven de weeën weg.... voorweeën dus.

De volgende nacht weer wakker gelegen van de voorweeën die de volgende ochtend ook aanbleven. Mijn Opa werd deze dag begraven, Jeroen is hier alleen heen gegaan en hoopte op een telefoontje van mij dat het nu toch echt ging beginnen. Om 15:15 uur kwam hij wat teleurgesteld thuis, want ik had niet gebeld.

Maar de weeën waren nog niet gestopt en ze kwamen toch wel wat regelmatig, duurde lang en gingen erg pijn in de rug doen.... Toen zijn we maar gaan klokken en ben ik in bad gaan liggen. Om 20:30 uur kwam de verloskundige. 5 cm ontsluiting! Eindelijk is het echt begonnen. Om 24:00 uur zou ze weer terugkomen.

De weeën werden steeds heftiger en kwamen in setjes van twee direct achter elkaar. Alleen maar rugweeën (zijn er überhaupt wel andere weeën?), die op een gegeven moment ook echt niet meer op te vangen waren. Op het moment dat ik echt zoiets had 'nu wil ik niet meer!' , heeft Jeroen de verloskundige maar even wat eerder gebeld die er om 23:30 uur was. Volledige ontsluiting en al persweeën!

Ik was helemaal opgelucht dat ik kon persen, peace of cake toen ik de 'persdrang' voelde. Maar wat werd dat een hel! Ik volgde braaf de instructies op van de verloskundige maar ik had absoluut geen idee meer waar ik mee bezig was en had er totaal geen gevoel bij. Het duurde verschrikkelijk lang, maar het schoot niet op en ik lag te baden in het zweet. De verloskundige had besloten om het nog een kwartier aan te kijken en dan toch naar het ziekenhuis te gaan. Toen zij mij dit vertelde, had deze chantage wel enigszins effect en heb ik nog wat extra energie uit mijn tenen kunnen halen. Vervolgens is Timo door 'uitwendige expressie' ter wereld gekomen (keihard op de buik drukken zodat hij er wel uit moet komen).

En daar was ons ventje!

Jeroen was tijdens deze bevalling echt een supercoach, mijn steun en toeverlaat die heel kalm en rustig bleef en precies wist wat hij moest zeggen (hoewel hij zelf hier misschien heel anders over denkt). Ik had het zonder hem echt niet zo kunnen doen.

Nadat de navelstreng was doorgeknipt door Jeroen, en Timo al zijn testjes had doorstaan, moest ik alsnog naar het ziekenhuis voor de hechting. Ik werd door de ambulance opgehaald en de kersverse vader en zoon reden hun eerste autoritje achter mij aan. Ons eerste ' gezinsuitje'. Wel jammer dat we alsnog naar het ziekenhuis moesten maar dit was een stuk minder erg nu Timo al gezond op de wereld was gekomen!

Gelukkig hoefde ik niet de operatiekamer in, en kon ik na de hechting, beschuit met muisjes en een bakkie vla weer naar huis. Onze kraamverzorgster Hannah was nog bij ons thuis gebleven en had de boel opgeruimd en klaargezet. Om 5 uur waren we weer thuis. Familie gebeld en toen een heel kort nachtje slapen, want om 10:30 uur stonden de eerste opa en oma al voor de deur.

De familiewieg

2009-09-13T17:17:00.007+02:00

Voor baby den Uijl is de familiewieg van familie Hendriks (mijn moeders familie) weer van de zolder gehaald. 15 baby's hebben hier inmiddels al gebruik van gemaakt (waaronder ikzelf).

Mijn moeder heeft de wieg opnieuw bekleed en is echt superleuk geworden! Precies zoals wij voor ogen hadden.

Met dank aan Mams!

Akureyri

2009-06-19T23:54:00.004+02:00

Datum: 19 juni 2009

Myvatn - Akureyri

kilometers: 205

Onderweg naar Akureyri hebben we eerst de waterval Godafoss bekeken. Deze waterval is niet zo hoog, maar wel erg mooi om te zien doordat de waterval door een aantal rotsen in verschillende delen bestaat.

Het weer was hier een stuk beter en warmer dan de vorige dag. Aangezien we nog genoeg tijd hadden deze dag, omdat Akureyri niet zo ver ligt, hebben we besloten om wederom naar Myvatn te rijden. We hebben hier namelijk nog lang niet alles gezien door het slechte weer en hoopte dat vandaag wel te zien. Toen we aankwamen in Myvatn waren wij aardig teleurgesteld, want het weer was hier onveranderd vergeleken gisteren. We hebben een wandeling (de korte omdat het zo koud was) door skutustadir gemaakt waar pseudokraters te zien zijn, die gedeeltelijk in het meer van Myvatn lagen.

Na deze wandeling zijn we zo snel mogelijk weggereden, want deze plek brengt ons ongeluksweer. Vanuit een bergpas reden we naar Akureyri, vanwaar we een fantastisch uitzicht hadden over deze stad met grote cruiseschepen in de haven. Akureyri is een echte stad vergeleken alle gehuchten waar we zijn geweest. De drukte was wel even wennen, er reed zelfs een file door de hoofd(winkel)straat met allemaal opgepimpte auto's!

We hebben hier de winkelstraat afgestruind en in een vol cafe gezeten. De boerderij waar we overnachten was niet ver van de stad af en had een prachtig uitzicht op het groene dal waar Akureyri in ligt. Het weer was hier helemaal anders, blauwe lucht en zon die tot 2 uur s'nachts nog vol in onze slaapkamer scheen.

's avonds bij de italiaan gegeten, waar het bomvol zat. Dit was niet omdat we in de grote stad zaten, maar omdat het vandaag vrouwendag was en de mannen moesten koken....

KOUD!

2009-06-18T23:59:00.004+02:00

Datum: 18 juni 2009

Route: Myvatn - Husavik

Kilometers: 190

Nadat wij de band in het dorp van Husavik hebben laten plakken en geinternet te hebben in de bibliotheek zijn wij tegen de middag naar Myvatn gereden.

Het weer was slecht, de temperatuur daa

lde zelfs tot 2 graden, het regende constant, het was mistig en op de weg hadden we niet meer dan 100 meter zicht, dit gecombineerd met een keiharde ijzige wind maakte het vandaag (water)koud, koud, koud.

Mývatn is een meer die is ontstaan door diverse vulkaanuitbarstingen en die in een nu nog steeds zeer actief vulkanisch gebied ligt. Het meer wordt dan ook omgeven door vele objecten van vulkaanuitbarstingen.

Allereerst naar Dimmuborgir (duister

e burchten) geweest waar allerlei lavafiguren te zien waren. Deze zijn ontstaan door een meer dat vol was gelopen met lava, de lava was al aan het stollen toen het meer doorbrak en de nog niet gestolde lava wegstroomde. Uit de lavafiguren kan je met een beetje fantasie allerlei figuren halen.

Vervolgens de Hverfell explosiekrater die alleen bestaat uit tefra en as (Op aarde bevinden zich slechts drie vulkanen van dit type) opgeklommen. Normaal zou je een heel mooi uitzicht hebben vanaf deze hoogte (140 meter), nu dus niet en je kon bovenop gewoon tegen de wind aanleunen.

De Storaja, een kloof in de grond waar je door

heen kon lopen, stelde niet veel voor. Toen maar naar het Hverie, een solfatarenveld met een heerlijke zwavellucht, dat bezaaid lag met stoompluimen, solfataren, fumarolen en kokende borrelende en spetterende modderpotten van diverse afmetingen.

We waren tot onze botten koud geworden en kregen het niet meer warm in de auto met de kachel aan en zijn naar het Myvatn natuurbad gegaan om ons lekker op te warmen met het warme water uit de grond. Het Myvatn natuurbad is te vergelijken met Blue Lagoon, wel een stuk minder luxe en het water was niet blauw.

Weer lekker opgewarmd zijn we terug naar de boerderij gegaan en hebben daar gegeten. Afgelopen dagen hebben we of alleen of met hele kleine groepen gegeten, maar nu zat het gehele restaurant vol. Het is duidelijk te zien dat het hoogseizoen gaat beginnen.

Weg 864

2009-06-17T23:53:00.002+02:00

Datum: 17 juni 2009
Route: Egilstadir- Husavik via weg 864
Kilometers: 283

Vandaag is het een nationale feestdag en alles is dicht in IJsland. Onze lekke band konden we dan ook niet laten plakken en we moesten zonder reserveband gaan rijden. Na een kansberekening gemaakt te hebben zijn we dan toch maar gegaan..... over de allerslechtse weg die je met een normale wagen in IJsland kan nemen.....

Dit is weg 864, waar we niet harder dan 25 kilometer per uur konden rijden en ons gebit bijna uit ons mond trilden. De zuidkoreanen hebben alles van de auto stevig aangeschroefd, want de auto viel gelukkig niet uit elkaar... al klonk het wel zo.

Deze weg hebben we genomen om twee watervallen te bekijken: de Dettifoss (grootste waterval in Europa) en de Hafragilsfoss. Het is vandaag helaas slechter weer, de temperatuur daalde naar 9 graden met regen. En alles met slecht weer is wat minder mooi, zo ook deze watervallen. Hoewel de kloof waar de rivier door liep die verlaagd midden in het landschap lag wel indrukwekkend was.

Na 55 kilometer waren wij blij dat weg 864 overging naar een geasfalteerde weg. We zijn gestopt bij Asbyrgi een natuurpark, waar een hoefijzervormige kloof met steile wanden te zien was. Het verhaal gaat dat de kloof de hoefafdruk is van Sleipnir, het achtbenige paard van de vikinggod Odin, dat op een dak struikelde en met een hoef op IJsland neerkwam. Dit paard moet echt enorm zijn, want de kloof was erg groot! Wij hebben een wandeling over de kloof gemaakt van circa 1,5 uur en zijn daarna door de kloof zelf gereden met de auto. De kloof is erg bijzonder om te zien.

Vervolgens naar Husavik gereden, waar het weer nog slechter werd. Bij het hotel hebben wij gegeten en Jeroen heeft een zwaar biertje (viking) erop gedronken dat onze banden allemaal nog vol lucht zitten.

Lekker weertje!!!

2009-06-16T20:32:00.000+02:00

Datum: 16 juni 2009
Route: Borgarfjordur - Egilsstadir - Litlanessfoss & Hengifoss - Egilsstadir
Kilometers: 296

We werden wakker en zagen een stakblauwe lucht!
Vrolijk begonnen wij met onze rit naar Borgurfjordur, wat in de regio Egilstadir ligt, maar toch nog wel een flink eind rijden was (80 km). Maar deze trip was het zeker waard toen we in het mooie fjord kwamen. Een gezellig dorpje helemaal afgelegen op een doodlopende weg. Geen idee waarom mensen zover van de bewoonde wereld hier gaan wonen, maar het zag er wel mooi uit.

Waarvoor we kwamen was de vogelrots Hafnarholmar bij de haven, waar de kans groot zou zijn om de beroemde IJslandse Papagaaiduikers (Puffins) te zien.

Het was echt fantastisch weer! In de zon, uit de wind was het 22 graden. Bij de vogelrots konden we heerlijk van de zon genieten terwijl de Puffins af en aan vlogen... eindelijk hebben we ze dan toch goed kunnen zien!

Na deze vogelrots zijn we teruggereden naar Egilstadir. Hier hebben we heerlijk op een terrasje kunnen lunchen. Daarna was het weer tijd om iets actiefs te doen. Ze zijn gereden naar parkeerplaats van waar we de klim begonnen zijn naar de de Litlanessfoss en Hengifoss. Om deze watervallen te bereiken hadden we na een uur lang steil klimmen de lunch er af gelopen en dikke kuiten er aan over gehouden.

De wandeling was erg mooi en de Hengifoss was zeker de moeite om naar toe te klimmen. De Hengifoss valt 118 meter langs een metersdikke lagen basalt met daartussen fel rood gekleurde klei. Deze stukken zijn rood gebakken door de lava die er langs heeft gestroomd.

Vanaf de Hengifoss zijn we weer teruggereden naar Egilstadir om een restaurant te vinden. Dit bleek een enorme uitdaging. Alles wat op ons kaartje staat was dicht, of jaren geleden al verlaten. Tot overmaat van ramp bleken we ook een lekke band te hebben! Band verwisseld en toen maar pizza bij het tankstation gegeten.

afscheid van de IJskap en gletsjers

2009-06-15T23:59:00.002+02:00

Datum: 15 juni 2009
Route: Skalafell- Egilstadir
Kilometers: 360

Vandaag was een reisdag. In Hofn nog even boodschappen gedaan voor de lunch. De dag begon vandaag met supermooi weer met een strakblauwe lucht, waardoor je vanaf Hofn een heel mooi uitzicht had op de ijskap Vatnajokull en alle gletsjers, een mooi fotomomentje voor Jeroen.

Op weg zijn we nog een zijweg ingegaan naar Stokksnes (navostation) aan de kust om wat rotseilandjes te bekijken. Vervolgens langs de fjordenkust gereden. Door het mooie weer was dit natuurlijk geweldig om te rijden.

Op een gegeven moment moesten wij de fjorden verlaten en door het binnenland naar Egilstadir. Het landschap werd erg saai en het weer steeds slechter. In Egilstadir aangekomen regende het hard en was het erg mistig. De boerderij waar wij sliepen was 35 kilometer van de stad af (grindweg). Hier was het weer iets beter en zijn dan ook daar gebleven en hebben heerlijk gegeten (in ons uppie in een grootte eetzaal). ´s Avond langs de rivier nog een wandeling gemaakt.

De witte woestijn

2009-06-14T13:32:00.000+02:00

Datum: 14 juni 2009
Kilometers: 77

Nadat we een aantal dagen eerder besloten hadden om niet over de gletsjer te gaan wandelen hebben we nu besloten om het veel beter aan te pakken... we gaan met een sneeuwscooter over de gletsjer racen!!!

Vlakbij ons houten hutje (boerderij Skalaffell) is de parkeerplaats waar wij ons om 09:30 uur moesten melden voor de sneeuwscooter tour. Hier konden wij onze eigen tereinauto (Hyundai i30) laten staan en plaatsnemen in wat de IJslanders een superjeep noemen... een jeep met ernorme banden!

Vanaf de parkeerplaats ging de superjeep met een enorme noodgang de berg op richting de gletsjertong Skalafellsjokul. Voor mensen met een jeep was deze route al een enorm uitdaging. Voor onze chauffeur was het alsof we nog even naar de supermarkt reden. Ons eindpunt was de berghut Joklasel die op 800 meter hoogte ligt. Hier stonden de sneeuwscooters al klaar in prachtig mooi zonnig weer!

Na kaplaarzen, sneeuwpak, handschoenen en een helm zagen we er allemaal uit als Michelin-mannetjes en kon de sneeuwscooter les beginnen. Gas geven, remmen, met je lichaam meesturen in de bochten en de motor uitzetten... spoedcursus was klaar en wij waren klaar om te racen!

We zaten met z´n tweeen op een sneeuwscooter en na een wat onwennig begin kon het gas open. Fantastisch om te doen. Helaas werden we wel wat afgeremd door onze voortganger, want we moesten allemaal achter elkaar blijven rijden. We hebben twee stops gemaakt en dan krijg je een klein beetje een gevoel bij de omvang van deze witte woestijn, de Vatnajokull. 90 bij 150 kilometer... onbegrijpelijk groot!

Een fantastisch avontuur, die volgens ons nog wel iets langer had mogen duren. Maar toe wij aankwamen bij de berghut was het weer omgeslagen en begon het te sneeuwen. We hebben het echt getroffen.

In de tweede helft van de middag hebben we vanuit onze boerderij een wandeling gemaakt naar de gletsjertong Skalaffellsjokull. Een hele mooie wandeling die heel steil begon tegen de berg op. Toen we eenmaal de gletsjertong in zicht kregen begon het echter keihard te regenen. Doorweekt hebben we besloten om dezelfde weg terug te gaan. Helaas was dit uitstapje een mislukking.

´s-Avonds hebben we nog rondgekeken en gegeten in Hofn.

IJsschotsen

2009-06-13T13:19:00.004+02:00

Datum: 13 juni 2009
Route: Skaftafell - Fjallsarlon-Jokulsarlon-Hofn-Skalaffelsjokull
Kilometers: 210

We zijn direct naar het eerste gletsjermeer Fjallsarlon gereden. Dit is een meer bij een gletsjertong waar ijsschotsen in verschillende vormen en kleuren in het meer drijven en wachten tot ze klein genoeg zijn om naar zee te worden afgedreven. Slecht 10% van de ijsschots steekt boven het water uit en dat zijn al flinke stukken!

Vervolgens zijn we naar het volgende, grotere (15 km2) en mooiere gletsjermeer Jokulsarlon gereden. Dit is het beroemde ´James-bond-meer´ die in twee James Bond films in 1985 en 2002 als achtergrond is gebruikt.
Het weer werd alleen maar slechter, waardoor we slecht zicht hadden en flink nat werden geregend toen we de noordzijde van het meer totaan de zee hebben bekeken. Na een bakkie in het cafetaria en droge kleding aangetrokken te hebben zijn we vervolgens naar de zuidzijde gelopen waar meer ijsschotsen liggen door de wind. De rest van de toeristen bleef achter bij een uitkijkpunt, maar wij zijn in de regen toch stug doorgelopen. Al deze ellende werd eindelijk beloond. Na 15 minuten ging het eindelijk wat minder regenen en werd het iets helderder en we zagen in de verte geplons in het water. Dit geplons kwam van 11 zeehondjes die uitgebreid op hun gemakkie op en rond het ijs lagen en speelden. Wij waren de enige die daar waren en konden vrij dichtbij komen. De zeehondjes waren wel schuw, maar ook nieuwsgierig en bleven dan ook met je meezwemmen en probeerde af en toe wat dichterbijer te komen. Super! Teruggelopen naar het cafetaria werd het weer nog beter, waardoor de Berg Hvannadalshnukur op de achtergrond ook zichtbaar werd.

Vervolgens naar Hofn gereden om boodschappen te doen, te internetten en te eten. Op de terugweg (de boerderij waar we overnachten was weer een stukje terug) heb je uitzicht op zeker 6 gletsjers die vanuit de IJskap naar beneden komen. Het was inmiddels 9 uur ´s avonds, maar de zon scheen nog lekker fel, dus we zijn we op een zeer grove grindweg naar de gletsjertong Faajokull gereden. Onderweg is onze auto een aantal keer aangevallen door zwaluwen die lagen te broeden langs de rand van de weg. Aan het eind van de weg waar je eigenlijk een jeep voor nodig had, kwamen we ook nog een aantal herten tegen, waarvan er maar 3000 in IJsland leven en zeer schuw zijn. Uiteraard waren wij weer de enige binnen een straal van 20 km en konden geheel in eenzaamheid hiervan genieten.

De dag begon ellendig en nat, maar uiteindelijk was dit een van onze Lucky days geworden.

De zwarte hel

2009-06-12T12:53:00.000+02:00

Datum: 12 juni 2009
Skaftafell - Ingolshofdi
Kilometers: 50

Onze volle dag in Skaftafell zouden we vandaag besteden aan een bezoek aan Ingolshofdi. Dit is een tour waar wij in Nederland al een open voucher voor hadden gekocht. Deze tour begon om 12:00 uur, dus hebben we eerst in de ochtend heerlijk rustig aan kunnen doen.

Voordat we met de tour begonnen zijn we eerst met de auto naar de gletsjertong van de Skeidararjokull geweest. Vanaf de parkeerplaats was het een klein stukje lopen naar de gletsjertong, waar je een prachtig uitzicht had over de gletsjer. Vanaf dit uitkijkpunt konden we ook een groepje bewonderen die onder begeleiding op de gletjser aan het lopen waren. Gisteren zaten we nog te twijfelen of wij morgen dit ook zouden gaan doen, maar nu waren we er direct uit... dit gaan wij niet doen. De gletsjer was aan de voet erg vies (zwart) en de groep ging wel heel erg rustig en beheerst de gletsjer over. In New Zeeland hadden we dit al eens gedaan. Toen werden we met een helicopter midden op de gletsjer gedropt. Daar kon dit in IJsland niet aan tippen.

Vanaf de gletsjer zijn we gereden naar de parkeerplaats waar we ons voor 12:00 uur (IJslanders zijn erg stipt) moesten melden om naar Ingolshofdi te gaan. Ingolshofdi is een alleenstaande kaap aan de kust. Deze kaap is uitlsuitend te bereiken door deel te nemen aan de tour die de boer van Hofsnes wordt organiseerd. Dit betekend dat wij precies om 12:00 uur vertrokken achterin een platte kar die werd voortgedreven door een tractor. Alle kleding die we in de auto konden vinden hebben we aangetrokken, want hier waaide de wind enorm hard. Heel in de verte konden wij (wat wij dachten door zeer dichte mist) de kaap zien liggen. Dit bleek echter geen mist te zijn, maar een zandstorm! 20 minuten lang werden wij voortgetrokken door een eindeloze zwarte woestijn van heel fijn zwart lavazand dat door de wind werd veranderd in een grote zandstorm... erg indrukwekkend.

Aangekomen bij Ingolshofdi konden we via het opgewaaide zand de kaap beklimmen. Op de kaap hebben we een rondleiding gekregen waarbij we drie kwart van de kaap hebben rondgelopen. De noord en oost kant van de kaap volledig groen en staan in schril contrast met de zwarte hel aan de andere kant. Langs de steile wanden broeden verschillende vogels. Helaas hebben wij de Puffin (papagaai duiker) alleen maar voorbij zien vliegen. Ze zaten te ver weg om te bekijken.

Nadat we onder de douche de restanten van het zwarte zand hebben weggespoeld, hebben we na het eten (in de achter tuin van ons hotel) een wandeling gemaakt naar de gletsjertong Svinafellsjokull. Dit was ook weer fantastisch om te zien en echt ongelooflijk dat het allemaal zo makkelijk bereikbaar is en dat je zo dicht bij kan komen.

lavavelden

2009-06-11T23:59:00.000+02:00

datum: 11 juni 2009
Route: Skogar- Vik- Skaftafell National Park
Kilometers: 210

Vandaag zijn wij vertrokken richting het Skaftafell National Park.
Eerst nog even over grindweg 215 een korte stop gemaakt op een zwart strand waar ondiepe grotten met basaltformaties te zien waren, je uitzicht had op Reynisdranger (hoge rotspunten in de zee van 66 meter hoog) en de hoge kaap Dyrholaey die in zee lag, waar we helaas niet heen konden in verband met broedende vogels.

Vervolgens verder gereden. De weg is vrij saai, maar wel bizar. Allereerst kwam je door Eldhraun, een lavaveld die alleen begroeid is met mos, verder niets. Vervolgens door Skeidararsandur, een spoelzandvlakte van 1000 km2 gecreeerd door de gletsjerrivieren. Deze vlakte is pas in 1974 berijdbaar met bruggen die niet worden weggespoeld... dachten ze, want in 1996 is er door een vulkaanuitbarsting weer een brug geheel verwoest. De resten lagen daar nog om te laten zien wat voor effect een uitbarsting heeft.

Aan het eind van deze eindeloze bizare vlakte kwamen we aan in het Skaftafell National Park. Hier kregen we voor het eerst een stuk van de ijskap Vatnajokull te zien. Dit is een ijskap van eeuwige sneeuw van 90 kilometer bij 150 kilometer en op zijn dikste punten 1000 meter dik. Vanuit alle uitgangen vanaf de ijskap (kloven) komen gletsjers naar beneden en zorgen voor rivieren richting zee.

Vanuit het informatiepunt hebben we een wandeling naar de waterval Svartifoss gedaan, helaas niet zo´n indrukwekkende waterval als de vorige dagen. Daarna een wandeling naar de gletsjertong van de Skaftafellsjokul, waar Jeroen heel stoer (zonder dat hij het wist) over een ijsbrug liep en waar ik de ijsbrokken onder de brug zag afbrokkelen.

Spuiten en vallen

2009-06-10T19:33:00.002+02:00

Datum: 10 juni 2009
Sellfoss- Geysir-Gulfoss-Pjorsardallur-Seljalandsfoss-Skogar
Kilometers: 310

Vandaag stond in het teken van water, zowel spuitend als vallend. Gelukkig kwam het vandaag helemaal niet uit de hemel en hebben we een mooie zonnige dag gehad.

Allereerst zijn we naar Geysir gereden, een geothermisch veld waar alles borrelt, pruttelt en stoomt. De geiser Strokkur is het spectaculairste en spuit om de circa 5 minuten een waterstraal van 10 tot 20 meter omhoog. Voordat de geiser gaat spuiten zie je het water al ´ademenen´ en komt er een grote blauwe bal tevoorschijn. De eerste keer was het aardig schrikken en was je bang dat al dat hete water zo over je heen kwam.

Vervolgens naar Gulfoss gereden. Wij dachten een leuk schattig watervalletje te zien. Maar we kregen een enorm bulderende grote waterval te zien die in twee trappen die haaks op elkaar staan ruim 32 meter naar beneden stort in een smalle kloof. Wat een natuurgeweld!

Vervolgens hebben we een grote omweg gemaakt (van circa 100 km) via Pjorsardallur. Hier was de waterval pjofafoss te zien. Deze waterval bestond uit twee grote stromen die bij elkaar kwamen en was verstopt in een landschap waardoor er totaal geen toeristen waren. Vlakbij hebben we ook een gerenoveerde boerderij uit 1100 bekeken (pjosveldisbaerinn).

Maar niet alleen voor deze waterval hebben wij omgereden, tijdens deze rit op weg 32 had je constant uitzicht op de besneeuwde vulkaan Hekla en reed je door een brede kale zwarte vallei waar totaal geen mensen wonen en je jezelf helemaal alleen op de wereld voelt (saampjes dan), heel bizar. Hier hebben we ook kennis gemaakt met het rijden op een grindweg... wat onze Hyundai i30 best aan kon ondanks de brandlucht die af en toe in de auto hing bij te veel gas geven.

Nadat we weer in de ´bewoonde´ wereld met asfalt kwamen en op highway nr. 1 kwamen, hebben we nog twee watervallen bekeken. De eerste Seljandsfoss, een waterval waar je achterlangs kon lopen ( en kletsnat werd) en de Skogar een 60 meter hoge waterval vlakbij de boerderij waar we overnachten. Aangezien de zon hier in IJsland niet ondergaat, hebben wij hier ´s avonds naar de ´top van de waterval geklommen als avondwandelingetje. We hebben daarna dan ook lekker geslapen ondanks al het licht buiten.

Thingvellir

2009-06-09T22:18:00.002+02:00

Datum: 9 juni 2009
Route: Reykjavik - Thingvillir - Sellfoss
Kilometers: 160

We reden in 'de spits' uit Reykjavik en kwamen al snel op een eenzame weg. We kregen het gevoel dat wij de enige op de wereld waren. We kwamen geen tegenliggers tegen, de kleine dorpjes lijken uitgestorven en je spot totaal geen leven op de boerderijen. Leven hier wel mensen?

Onderweg naar Thingvillir zijn we eerst naar een geothermische krachtcentrale gereden: Nesjavellir. Vanuit daar kan je mooie wandelingen maken. We zijn naar binnen gegaan om een toilet op te zoeken en hebben uit schuldgevoel (omdat wij als enige toeristen met open armen door een dame werden ontvangen) even snel een rondleiding gedaan die eigenlijk best eventjes interessant was.
Toen hebben we maar besloten om toch eerst naar Thingvillir te gaan, als we tijd over hadden konden we altijd nog terug voor een wandeling.

Thingvillir is een nationaal Park die precies op de plaats ligt waar de Europese en Amerikaanse continenten van elkaar afdrijven. Hierdoor zijn er diepe scheuren / kloven in het landschap ontstaan die veelal nu vol met helder water staan. Doordat het Amerikaanse continent hoger ligt dan de Europese was het gebied heel erg beschut en werd het in De Vinkingentijd al gebruikt voor bijeenkomsten (1e parlement) en feesten. Er was dus ook een stukje geschiedenis te vinden. Erg leuk gebied om rond te wandelen.

We hadden weer genoeg gewandeld en zijn direct naar Selfoss gereden. Wij slapen deze vakantie in boerderijen, maar de boerderij van deze avond was niet minder luxe dan een hotel. We hadden zelfs een Hottube!

Een ontspannen begin in IJsland

2009-06-08T18:18:00.000+02:00

Keflavik - Reykjavik
80km

Vandaag is onze vakantie naar IJsland begonnen. De vlucht vanuit A´dam verliep voorspoedig en wat ook heel erg lekker is, dat is dat het maar 3 uur duurt. Zonder paspoort controle en met onze tassen staan we in een paar minuten buiten om de huurauto op te halen.

Ons vervoersmiddel deze vakantie is een Hyundai i30, waar we na ontvangst even mee terug moesten om twee extra krassen te melden die nog niet op het formulier stonden. Niet een auto om erg opgewonden van te raken, maar prima voor deze vakantie... al was het alleen maar omdat hij voorzien is van een ipod aansluiting.

Vanaf de luchthaven Keflavik is het 55km naar Reykjavik waar we zullen overnachten in een guest house in het centrum. Nog wat onwennig pakken we de kaart erbij, rijden weg nr. 1 op naar Reykjavik en gaan er na 22km vanaf om de vakantie eerst goed te beginnen in de Blue Lagoon.

In een bizar landschap, een met mos begroeid lavaveld ligt de Blue Lagoon. Dit is een aangelegd meer, gevuld met warm water vanuit de Swartsengi warmwater en krachtcentrale. Het water is enorm zout en door mineralen kleurt het licht blauw. Er omheen is een kuuroord opgezet waardoor wij kort na het landen heerlijk rond drijven in het helzame water van de Blue Lagoon... Dit is de manier om een vakantie te beginnen.

Hierna rijden we naar het centrum van Reykjavik. Na wat speurwerk op de kaart hebben we het gevonden, al blijken we wel volledig om de stad heen gereden te hebben. Maar gelukkig is het allemaal niet zo groot in Reykjavik.

Yuppen-wagen

2009-05-22T20:21:00.005+02:00

Afgelopen twee dagen hebben wij de babywinkels afgestruind naar de allerbeste kinderwagen voor de beste prijs.

Na menig testritjes op de testbaan, alles uit- en in geklapt te hebben, reviews bekeken op internet en alle voor en nadelen afgewogen.... zijn ook wij gezwicht voor de yuppen-wagen: de Bugaboo

Dit was niet de bedoeling omdat half nederland hier al achter loopt en het eigenlijk te vanzelfsprekend zou zijn dat wij deze ook zouden kiezen. Maar de wagen kwam echt als beste uit onze test en er was geen weg meer terug.

Pip 1 jaar

2009-04-01T11:56:00.001+02:00

En nu mag iedereen het weten...

2009-03-25T18:14:00.006+01:00

Ik ben zwanger!

Om precies te zijn: 13 weken en 3 dagen.

De eerste 3 maanden vond ik nog niet echt leuk: misselijk, zeer moe, stress over hoe er op mijn werk gereageerd gaat worden, constant je mond houden over iets waar je de hele dag in gedachte mee bezig bent en overenthousiaste mensen bij de verloskundige, echopraktijk en familie.

Maar ach, het hoort er allemaal bij en de meeste moeders zijn deze periode allang vergeten... Waarschijnlijk omdat het straks nog veel erger gaat worden :-)

De toekomstige opa & oma's (die het bij 10 weken te horen kregen) zijn hartstikke blij en hebben het al aan de hele wereld verteld, terwijl ik nog aan het idee moest wennen.

Gelukkig is de misselijkheid nu bijna helemaal weg en kan ik 's avonds weer een uurtje langer mijn ogen openhouden. Na de 2e echo vorige week waar de baby ook echt op een baby lijkt, vind ik het wel steeds leuker worden. Dus wie weet, misschien wordt ik straks ook zo'n overenthousiaste aanstaande moeder met een grote glimlach en blosjes op de wangen....

En haar naam is....

2008-12-28T09:56:00.007+01:00

Pip

nieuw familielid

2008-12-04T12:21:00.002+01:00

donderdag 4 december 2008

Vandaag heb ik onze nieuwe familielid uit het asiel van Zoetermeer opgehaald. http://www.dierentehuiszoetermeer.nl/

Onze 'poes nog zonder naam' werd ruim een maand geleden zwaar ondervoed naar het asiel gebracht, ze woog 1,2 kilo. Ze hebben haar flink te eten gegeven en nu mocht ze dan eindelijk weg met haar 1,95 kilo en 8 maanden levenservaring.

Ze is een mengelmoes van een langharige soort en kortharige cyper. Ze is nieuwsgierig, nog een beetje voorzichtig en echte knuffelkont. We moeten nog een naam verzinnen.

De verhuizing

2008-09-04T11:35:00.007+02:00

4 september 2008

De Verhuizing

Het huis is nog niet klaar, maar toch gaan we verhuizen.....

Wij kregen de sleutel net voor de bouwvakantie, waardoor onze keuken en de aanbouw, die we samen met de buren na de oplevering hebben geplaatst, beide vertraging hebben opgelopen.

We gaan toch verhuizen want de overdracht van onze oude woning is aankomende maandag.

De 1e en 2e verdieping zijn redelijk klaar. We gaan op de zolder kamperen, deze hebben we ingericht als woonkamer en ' keuken' . De ' keuken' bestaat uit 1 kookpitje en een kleine tafel als aanrecht, wat aardig behelpen is. De slaapkamer is gelukkig wel helemaal klaar.

Wij zijn al aardig moe van het klussen en werken tegelijk. We kunnen door de kindervakantie weinig vrij nemen op het werk. Nog even 6 weken doorbijten en wachten tot de dekvloer klaar is van de aanbouw, dan kunnen we naar beneden verhuizen.

Wachten op de verhuizers in een nu nog lege zolder....

kijk ze werken...

echt alle hoekjes en gaatjes worden aangepakt....

2008-08-03T17:30:00.001+02:00

3 augustus 2008

moodboard slaapkamer

2008-07-27T21:24:00.000+02:00

klaar om op te leveren...

2008-07-06T12:12:00.000+02:00

woensdag 9 juli is de oplevering!

Het einde is in zicht

2008-05-25T18:00:00.000+02:00

Voorkant

Achterkant

De laatste gaten in de binnenmuren worden nog gedicht.

2008-04-07T20:18:00.000+02:00

uit de steigers

2008-03-29T17:11:00.002+01:00

29 maart 2008:

De steigers zijn weg...

en zie hier, het is een echt huis!

waterleidingen zijn gelegd, dekvloer is gestort.

ons huis is verkocht!

2008-03-16T10:13:00.001+01:00

Huis wind- waterdicht

2008-03-16T09:54:00.002+01:00

15-3-2008: dak is klaar en de ruiten zitten in de kozijnen

17-2-2008: Dakpannen worden gelegd

3-2-2008: Het dak zit erop!

Punta Arenas

2008-01-25T20:37:00.000+01:00

Vrijdag, 25 januari 2008
Punta Arenas
Chili

Vandaag was het eerste deel van onze reis naar het 'eindpunt'... Ushuaia. in de ochtend zijn we in een busrit van een uur of vier naar Punta Arenas gereden.

In Punta Arenas hadden we een middag de stad, of eventueel de omgeving te verkennen. Deze middag hebben we het lekker rustig aan gedaan. Lunchen, was doen, stadje verkennen, internetten, etc.

Tijdens het verkennen van de stad zijn we ook nog even naar Cementerio Municipal geweest... oftewel weer een begraafplaats.¬†Niet dat wij nu helemaal gek zijn van begraafplaatsen, maar ook hier hebben ze weer enorme bouwwerken gemaakt van begraafplaatsen, die al decennia lang door familie wordt gebruikt en onderhouden. Wat bij deze begraafplaats ook erg indrukwekkend was dat was de begraafplaatsen voor de minder bedeelden. Deze mensen worden namelijk in een soort van 'flat' ingezet. Iedereen heeft hier een hokje waarachter de kist ligt. In dat hokje staan achter een raam allemaal spullen om de betreffende persoon te gedenken... bloemen, foto's, beeldjes, kinderspeelgoed, etc. Erg confronterend en tegelijkertijd mooi, omdat je precies kan zien wie er 30cm verderop ligt.

Morgen de laatste lange rit naar onze eindbestemming, Ushuaia.

Lago Grey

2008-01-24T12:59:00.000+01:00

Donderdag 24 januari 2008

Vandaag hebben we een vrije dag in het park. In de middag hebben we een transfer terug naar Puerto Natalas.

Eerst hebben we heerlijk uitgeslapen en hebben daarna een transfer geregeld naar Lago Grey. Lago Grey is ongeveer 30 minuten vanaf het hotel rijden. We hebben vandaag een makkelijke wandeling uitgekozen om de stijve spieren van de vorige dag los te krijgen. De wandeling is totaal 7 km (10.000 stappen) met een kleine stijging van 50 meter.
Een groot stuk van de wandeling gaat over een ‘strandje’ van grof grind, wat niet echt prettig liep. Bij de mirador aangekomen hadden we een prachtig uitzicht op de gletsjer grey en het meer daarvoor.
Toen beseften wij ons dat het park zo immens groot is en dat er zoveel mooie plekken zijn, dat we aan deze 2 dagen niet genoeg hebben. Om optimaal van dit park te genieten moet je minstens 4 dagen heen gaan.

Vervolgens zijn we naar het hotel lago Grey gelopen waar wij om 14.30 uur naar ons hotel gebracht zouden worden. We hadden ruim de tijd genomen voor het ritje van hotel naar hotel, want vanaf ons hotel werden we om 15.30 uur weggebracht naar een centraal punt om de transfer van 16.00 uur naar Puerto Natalas te pakken.

Vanaf hier liep er een aantal dingen mis. De chauffeur had het niet goed begrepen en stond bij ons hotel te wachten ipv bij Lago Grey. Toen de hotels onderling er eindelijk uit waren wat er was mis gegaan, moest de chauffeur dus naar Lago Grey terugrijden, ons inladen en weer terugrijden naar ons hotel. We waren dus al laat, maar de chauffeur trok zich hier helemaal niets van aan en reed op zijn gemakje in een zeer traag tempo naar ons hotel.
Bij ons hotel aangekomen zagen we de volgende bus al vertrekken, die gelukkig nog teruggeroepen kon worden. We werden net voor 16.00 afgezet bij het centrale punt, opgelucht zochten we naar de bus….GEEN bus! Er was nog een stel dat op dezelfde bus wachten, dus we hadden de bus gelukkig niet gemist. Wij wachten, wachten, wachten. Het weer was vandaag very special. De wind was helemaal gaan liggen en het was bloedheet en schaduw en water was niet makkelijk te vinden bij deze bushalte. Een parkranger vertelde ons dat Tourexpress altijd heel erg te laat komt! En inderdaad 1,5 uur te laat kwam de bus eindelijk aangereden.
In de bus konden wij niet naast elkaar meer zitten. De bus zat namelijk vol met Chileense dagjesmensen die het megapark in 4 uur wilden zien. Jeroen en ik moesten apart naast een Chileense kabouter zitten die per kabouter 1,5 plek innam: breed uitzittend, hun benen wijd en met een houding die absoluut niet wilden wijken. De beenruimte van deze bus was voor een gemiddelde Nederlander zoals wij, niet voldoende en we probeerde ons op een onmogelijke manier op het halve plekje te proppen. In het begin ben ik nog de strijd aangegaan om de kabouter van mijn halve plek te duwen, maar door de hitte en een bus zonder airco was ik dat warme lichaam van een vreemde man aardig snel zat. Van ellende hebben we onze ene helft maar in het gangpad gelegd. Dit werd een heel lange busrit van 3 uur…

Voor Tourexpress was dit natuurlijk een goedkope manier om ons even op te pikken, maar wij waren niet echt blij hiermee. Het openbaar vervoer in Chili en Argentinië is daarentegen veel beter. Royale lekkere stoelen met veel beenruimte en een WC aan boord. Daar hebben we helemaal niets over te klagen. Morgen mogen we gelukkig weer met een openbaar vervoer bus naar Punta Arenas...

Torres del Paine

2008-01-23T23:37:00.000+01:00

Woensdag 23 januari 2008

's-Ochtends werden wij om 9 uur opgehaald door onze gids 'Leo'. Er was wat onduidelijkheid ontstaan over de betaling van de entree van het park. Dit hadden wij reeds betaald in onze reissom, maar niemand kon dit terug vinden. Iemand van de receptie had gebeld met de reisorganisatie en alles was oke. Zij zou het doorgeven aan de Parc Rangers.... and we're good to go!

Aangekomen bij de entree van het park bleek echter de administratie weer niet te kloppen en onze gids deed verwoede pogingen om dit voor elkaar te krijgen door onophoudellijk te bellen met de receptie en dit te 'vertalen' aan de Parc Rangers...
Dit werd hem fataal en toen hebben we hem uiteindelijk uit zijn lijden verlost en het entreegeld maar betaald.

Per bus werden we vervoerd naar het startpunt van onze trekking... Toen werd ons langzaam duidelijk hoe groot dit National Parc is. We deden er meer dan een uur over om op de plaats van bestemming te komen.

11.30 uur
We starten onze trekking bij Hosteria Los Torres om in 2 uur te komen bij Campamento Chileno waar wij zouden stoppen voor onze lunch.

Karla had nog erg veel last van haar knie. Naast pijnstillers en wandelstokken, had ik aangeboden om alle bagage voor de hike (kleding in alle soorten en maten+ lunch+drank+camera) in mijn 'grote' rugzak te dragen. Natuurlijk erg galant... maar ook erg dom! Na 200 meter kwam ik er al achter dat het gewicht van een extra rugzak om mijn bovenbenen toch wel erg zwaar was.

Het eerste stuk was heel erg zwaar! Klimmen, klimmen, klimmen, alleen maar klimmen door grasland. Ik had het bijna opgegeven, tot onze gids zei dat we gingen afdalen tot Campamento Chileno. We konden het in het dal al zien liggen.

Na de lunch, die mijn rugzak iets lichter maakte, liepen we door naar Campamento Torres. Afwisselend steigen en dalen door het bos.

Vanaf Campamento Torres begint de finale. Een uur lang klimmen en klauteren, alles is veroorloofd om boven te komen.. en dat is ook nodig. Het laatste stuk was enorm steil en bestaat uitsluitend uit immens grote rotsen. Na drie passen was je je eigen lichaamslengte al weer gestegen.

Na in totaal 4 uur klimmen hadden we het eindpunt bereikt... en de beloning was schitterend!!! We stonden aan de voet van een bergmeer op 900 meter hoogte. Aan de overkant van het meer rezen de drie bergtoppen van Torred Del Paine op vanuit het meer. De steile wanden van de bergtoppen waren meer dan 2 km. hoog.

Trots op onze prestatie (karla met haar knie en ik met mijn rugzak) realiseerde we ons dat we ook nog terug moesten. Bij elke trekking valt de terugweg nog het meest tegen en realiseer je je dan pas goed hoeveel je al gelopen hebt.

Om 20.30 uur waren we klaar met onze wandeling. Terug met de bus, eten, douchen en ons bed in... een van de mooiste dag tot nu toe.

nog even wat technisch gegevens over de wandeling:
One way : 9,5 km
stijging : 850 meter
stappen : 29.000
looptijd : 5,5 uur (excl. rusten)

hoogte bergtoppen
Zuid : 2850 meter
Midden : 2800 meter
Noord : 2248 meter

De hele dag lekker varen

2008-01-22T23:26:00.000+01:00

Dinsdag 22 januari 2008

Vandaag zijn we met een boottocht van 3,5 uur door het Ultima Esparanca Fjord gevaren. In dit fjord zag je cormorant-birds (net pinguins, maar dan met vleugels), zeeleeuwen en condors. Tijdens de boottocht konden we twee gletsjers bekijken. De eerste gletsjer Balmaceda zag je al van ver liggen en konden we met de boot helemaal bijkomen. Daarna zijn we aangemeerd en hebben een minitrekking van 1 uur naar de voet van de Serrano gletsjer gemaakt. Beide gletsjer zijn een stuk kleiner dan de Perito Moreno, maar toen we voor de Serrano gletsjer (wederom) en bootje zagen varen kregen we pas door dat deze ook wel erg groot was.
Ook vandaag hadden we een ´special day´en was de lucht strakblauw en konden we al van ver de painemountains zien van het National Park Torre del Paines, prachtig!

Na de lunch zijn we met een zodiak in 1,5 uur naar het national park gevaren over de serrano-rivier. Door de ´special day´ was het gelukkig niet nodig om de dikke lange regenjassen, gevuld met veel wol die al klaar voor ons lagen in de zodiak, aan te trekken. De boottocht was echt een geweldige (er)varing. De omgeving onderweg was prachtig en het uitzicht op het national park was echt subliem!

Toen we bijna bij onze eindbestemming kwamen zagen we een hotel van waaruit je een geweldig uitzicht had op de painemountains. We maakten nog een geintje naar elkaar, dat dat ons hotel is. En jawel... het was ons hotel! Vanuit ons bed hadden we een raam met een uitzicht dat net een schilderij was! Aangezien de nachten erg kort zijn in Patagonie (om 23 uur gaat de zon onder), hebben we hier tot heel laat van kunnen genieten.

Frusty in Chili

2008-01-21T01:37:00.000+01:00

maandag 21 januari 2008

Vandaag zijn we met de bus naar Puerto Natalas gereden. Prima busritje, alleen bij de grens naar Chili hebben we erg lang moeten wachten. Begin van de middag kwamen we aan.

Vervolgens hebben wij ons bezig gehouden met rechttrekken van het reisprogramma. Wij hebben de excursies en hotels geboekt bij een Nederlandse firma NBBS, deze heeft het vervolgens weer uitbesteed aan Cynsa in Argentinie, deze heeft het uitbesteed aan Tourexpress in Chili en die heeft weer sommige excursies uitbesteed aan een hotel waar we de komende dagen zitten. Dan kan je er wel iets bij voorstellen dat er ruis op de lijn zit en er af en toe wat tussen wal en schip valt. Zeker als er helemaal niemand in Chili Engels spreekt, echt geen woord!! Ik heb zelfs mijn sokken moeten aanwijzen bij de wasserette toen ze het woord ´socks´ niet snapte! Na heel veel frustaties, handen en voetenwerk en aan de telefoon met een Engelse tolk zijn we er uiteindelijk uitgekomen. Niet echt met een goed gevoel, maar we zien wel. Met dank aan NBBS voor deze goedgeregelde service, NOT!

Puerto Natalas zelf is een heel winderig, triest havendorpje waar echt helemaal niets aan is. We zijn dan ook vroeg in een restaurant gedoken om uitgebreid te eten en alle frustaties over NBBS/Cynsa/Tourexpress weg te drinken.

Perito Moreno-gletsjer

2008-01-20T23:06:00.000+01:00

Zondag, 20 januari 2008
El Calafate
Argentinië

Vandaag bezoeken we de Perito Moreno-gletsjer. We worden vanaf ons wel erg fijne hotel opgehaald met een bus vol met toeristen. Al heel snel wordt duidelijk dat de Perito Moreno-gletsjer een enorme toeristische trekpleister is. Onze bus zit vol met Argentijnse toeristen. De gids begint een verhaal in het Spaans van meer dan 20 minuten. Daarna komt hij bij ons langs en legt het aan ons (gelukkig in correct Engels) uit in minder dan 2 minuten.

De Perito Moreno-gletsjer is één van de meest dynamische en toegankelijke gletsjers ter wereld. De gletsjer wand, die uitkomt in Lago Argentino is 60 meter hoog.

De gletsjer is zo dynamisch dat hij iedere dag zo´n 2 meter verplaatst. Om een voorstelling te kunnen maken van zijn enorme omvang zijn we eerst in een bootje de gletsjer van ´dichtbij´ gaan bekijken. Het is moeilijk voor te stellen hoe groot deze gletsjer echt is. Vanaf de boot zijn wij naar het uitkijkpunt (terassen) gaan wandelen op aanraden van de gids. Het aangegeven pad was zo onduidelijk dat wij waarschijnlijk een hele verkeerde route hebben genomen, want veel eerder dan gepland hadden wij de terassen bereikt.

De terassen zijn verschillende niveaus van uitkijkpunten op de Perito Moreno-gletsjer... en dan is het wel even heel erg druk. Per dag bezoeken zo´n 2000 toeristen deze gletsjer. In een Efteling-achtige rij kan je een plaatsje zoeken op de verschillende terassen om de gletsjer te bekijken.

Het resultaat is het echter meer dan waard. Langzaam aan begin je te beseffen hoe groot de gletsjer is, zeker wanneer er een piep klein bootje voorbij komt waar wij eerst nog in hadden gezeten. Het dynamische karakter van de gletsjer hebben wij aan den lijve ondervonden. De gletsjer maakt continue geluid. Kraken, zuchten en kreunen... continue vallen er stukjes ijs in het water en veroorzaken grote golven in het water. Toen plotseling met een enorme knal, alsof een kanon werd afgeschoten, een enorm ijsblok over de volledige hoogte van de gletsjer in het water kletterde... Fantastisch om te zien. Vlak voordat we weg gingen stonden we op het terras dat het dichtste bij de gletjser staat. Recht voor ons maakte het ijs al geruime tjd enorme veel herrie met kraken en knallen. Als grapje zeiden we tegen elkaar dat dit stuk het volgende zou zijn dat zou afbreken... en toen met een enorme knal zakte de hele wand voor onze neus in het water!!! Een stuk gletsjer ijs van 60 meter hoog brak af en viel in het Lago Argentino... we kregen een privé voorstelling. Ongelooflijk!!!

Na het bezoek van de Perito Moreno-gletsjer zijn we nog even El Calafate ingeweest. Dit hadden we nog niet kunnen doen omdat ons hotel erg ver uit het centrum zat. El Calafate heeft een erg leuk centrum en hier hebben heerlijk de dag kunnen afsluiten in een café met een hapje en een drankje.

Cerro Torres

2008-01-19T02:51:00.000+01:00

Zaterdag, 19 januari 2008
El Chaltén
Argentinië

Vandaag staat de trekking naar de voet van de Cerro Torres op het programma. Deze trekking (5 / 6 uur) zou minder zwaar zijn dan die van gisteren, maar de trekking naar de Fitz Roy zat ons nog flink in de benen. Karla had nog erg veel last van haar knie, maar gelukkig waren we samen met één gids dus hadden we alle vrijheid. De trekking is 11 km. one-way en stijgt met 250 meter.

De trekking begon redelijk zwaar met een steile klim, naar een eerste uitkijkpunt over het plaatsje El Chaltén. Al snel kwamen we er achter dat het vandaag warm zou worden. Wederom weer een uitzonderlijke dag in Patagonië qua weer. De regenbroek, regenjas, fleece trui en longsleeve voelde zwaar aan in onze rugzakken... en waren vandaag wederom overbodig (... gelukkig maar).

Het eerste stuk was zwaar (1 uur). Klimmen, klimmen, klimmen... eerst door grasland en vervolgens door het beukenbos, tot onze beloning. Het eerste uitkijkpunt (mirador) op de Cerro Torres.Het uitzicht was fantastisch, maar de knie van Karla speelde op en we hebben zitten twijfelen om weer terug te gaan. Het volgende stuk was eenvoudiger. Dalen tot het dal en door het dal heen naar de voet van de Cerro Torres voor de laatste klim (1 uur). Met frisse moed gingen we weer verder.

Aangekomen bij de laatste etappe lukte het Karla niet meer om nog verder te gaan. Zij ging op eigen gelegenheid terug en is op haar gemakkie terug gelopen en heeft in alle rust en stilte van het uitzicht genoten. Ik ben verder gegaan met de gids voor het laatste uur. Het laatste stukje was alleen rotsen en mul zand om het Laguna Torre te kunnen bereiken. Vanaf dit punt kon je kijken over het gletsjer-meer naar de steile punt van de Cerro Torres waarvan de gletsjer het Laguna Torres bereikte. Hier kwam de fleece trui wel van pas en na de lunch zijn we teruggekeerd.

De gids had het tempo verhoogd voor de terugreis en met 2,5 uur waren we weer in El Chaltén. Aangekomen in het plaatsje waren mijn benen en voeten veranderd in pap. Karla zat te wachten in het hotel en dacht dat ik lekker relaxed aan kwam lopen, maar ik kon gewoon niet meer sneller... Na een korte deo-douche, een pizza en een biertje namen we aan het einde van de dag de bus terug naar El Calafate. Een vermoeide, drukke, maar zeer geslaagde dag.

Fitz Roy

2008-01-18T02:26:00.000+01:00

El Chalten, Vrijdag 18 januari 2008

Afgelopen 2 dagen waren reisdagen om in El Chalten te komen. Vandaag is onze eerste trekking-dag. We hebben direct al een flinke trekking gepland. We gaan richting het basecamp van de Fitz Roy lopen, een 3375 meter hoge granieten bergpiek. Deze berg zie je bij mooi weer al vanaf het dorp El Chalten. Het basecamp is 9,5 km heen en je stijgt met 350 meter. Vanaf dit punt, kan je er ook nog voor kiezen om naar de Laguna de los Tres te klimmen. Dit is 3 km heen en stijgt met nog eens 400 meter. Vanaf daar heb je een prachtig uitzicht op de voet van de Fitz Roy en het meer wat is ontstaan door de gletsjer.

We beginnen met de wandeling vanaf El Pilar dat buiten El Chalten ligt, vergezeld van 4 australiers en 2 gidsen. De terugweg gaat richting El Chalten zodat we niet twee keer over hetzelfde pad lopen. Ook een voordeel is dat je vanaf El Pilar al direct uitzicht hebt op de Fitz Roy.

Zwaar bepakt met alle soorten kleding voor het veranderlijk weer van Patagonie, gingen we van start. De windstopper ging al na een half uur uit, toen de wind ging liggen (voor Patagonische begrippen), de wolken verdwenen, en de Fitz Roy in een strakblauwe lucht geheel zichtbaar was. Dit bleef zo de gehele dag en onze gids vertelde dat het vandaag dan ook een special day is. Zulke dagen zijn er gemiddeld maar 5 keer per zomer. Wij helemaal blij, niet wetende dat wij deze 5 dagen allemaal gaan meemaken deze vakantie.

Een groot nadeel van dit weer is, dat de temperatuur flink oploopt tot circa 27 graden en dit geen goede temperatuur is voor een flinke trekking. Al snel waren we als uien volledig gepelt tot een t-shirt en waren we alleen nog maar aan het zweten. Na 2,5 kwamen we aan in het Basecamp, waar we hebben geluncht. Toen zijn we begonnen aan de klim, die erg heavy was door de hoge treden/rotsen en de volle zon. Ik (Karla) had een algehele KNO-ontsteking, waarschijnlijk opgelopen door het gestresst-op-vakantie-syndroom. Hierdoor haakte ik halverwege dan ook af en zijn we teruggegaan.

Op de terugweg heb ik bij het afdalen ook nog mijn knieen overbelast. Onze voeten waren door de hitte dik en moe, waardoor we strompelend ons hotel binnenkwamen na afloop. Van ellende zijn we maar in het hotel gaan eten, omdat we gewoon niet meer naar de overkant van de straat wilden lopen.

Maar desondanks dat we niet de finale hebben gehaald , hebben we toch 22 kilometer gelopen waar we trots op mogen zijn. De trekking was ook alles behalve vervelend, we liepen in een prachtige omgeving met bossen, beekjes en bloemetjes, met de gehele dag zicht op de imposante Fitz Roy. Het was echt afzien, maar ook echt SUPER leuk!

Buenos Aires

2008-01-15T21:16:00.000+01:00

Maandag 14 januari en dinsdag 15 januari

We nemen alle moeite om naar de andere kant van de wereld te gaan en dan belanden we in een stad die zo europees is als wat!

Buenos Aires is een combinatie van Parijs, London, Liverpool,en waarschijnlijk nog meer europese steden die wij zelf nog niet gezien hebben, met een vleugje Havana-sfeer. Ook zie je in deze stad geen latino´s, maar afstammelingen van de Europese kolonisten.

We voelden ons al snel prettig en thuis in deze stad van de Tangodans. We hebben de hoogtepunten van BA bekeken:

Playa de Mayo waar de dwaze moeders elke donderdag een rondje lopen en het balkon van Casa Rosada is waar de toespraken van Evita Perón waren.

De 7 baan brede Avenida 9 de Julio, de slagader van de stad met de 67 meter hoge Obelix in het midden.

Porto Madeira (De Albert Dock van BA) met zijn haven, splinternieuwe zeiljachten en veel grote goede restaurants.

De wijk La Boca, gezellige fel gekleurde huisjes van golfplaten en het stadion van de Boca Juniors waar Maradonna beroemd is geworden.

We hebben zelfs een tangoshow ´s avonds bezocht. We waren bang dat dit een commercieel toeristen attractie zou zijn, maar het was erg leuk om te zien. We wisten niet dat de tango zulke gekke pasjes had..

De begraafplaats van Recoleta, midden in de stad. De begraafplaats was erg indrukwekkend. Families hebben van hun graftombes hele huizen cq kerken gebouwd op deze begraafplaats. De 1 nog mooier dan de ander, de kisten zie je gewoon liggen in het ´huis´met mooie altaars met persoonlijke spullen. Sommige graven worden al eeuwenlang gebruikt door een familie, andere graven zijn helemaal vervallen en zal de familie waarschijnlijk van zijn uitgestorven.

Lekker op het terras van La Biela in Recoleta, een gezellige groene wijk.

Het weer in Buenos Aires is erg warm en erg benauwd... morgen vertrekken we naar Patagonie, lekker de kou in.

De reis naar Argentinië is begonnen

2008-01-13T01:01:00.000+01:00

Zondag, 13 januari 2008
Amsterdam - Buenos Aires

De reis naar Argentinië is begonnen!!!

Hoewel wij door de jaren heen al aardig wat airmiles hebben verzameld, kunnen we nog steeds niet wennen aan het vliegen. Amsterdam naar Madrid was een kippen-eindje... maar Madrid - Buenos Aires (12 uur) viel ons toch zwaar. Hoewel de beenruimte goed was, werd het toestel van Iberia helaas bemand door oude, lelijke en vooral chagerijnige stewardessen, die een duidelijke voorkeur hadden voor hun Spaans sprekende klanten.

De ontvangst in Buenos Aires was perfect. Al vrij snel zaten wij in ons hotel, midden in het centrum van de stad... eerst een nachtje lekker slapen en dan kan het avontuur beginnen.

In de steigers

2007-12-30T16:34:00.000+01:00

30 december 2007

rode bakstenen

2007-11-16T18:25:00.000+01:00

15 november 2007

de top is bereikt!

2007-10-21T19:37:00.000+02:00

21 oktober 2007

De puntjes van onze woning zijn erop gezet.
Ook de elektrabedrading is getrokken. Het is nu wachten op de metselaars die nu nog in een andere straat aan het metselen zijn.

Kanters gaat nu echt heel hard. Zelf verkoopfase 5 heeft al begane grond vloeren (dit is bouwfase 8 en wij zitten in bouwfase 5).

Het stukje wijk dat al enige tijd is opgeleverd, gaat er steeds gezelliger uitzien.
Wij krijgen er erg veel zin in. Duimen dat het mooi weer blijft deze winter, dan kan een deel van de vertraging weer ingehaald worden.

Nummer drie

2007-10-10T19:44:00.000+02:00

Vandaag hebben we een nieuw familielid welkom mogen heten, ons nieuwe neefje Floris. De zus van Karla, een doorgewinterde jonge moeder, heeft geprobeerd aanspraak te maken op een vermelding in het Guinness Book of Records door binnen drie uur deze gezonde jongen ter wereld brengen.

Van Harte Gefeliciteerd!!!

Zoldervloer

2007-10-10T19:22:00.000+02:00

16-9-2007

Tijdens onze vakantie is Kanters hard aan het werk gegaan. Thuis aangekomen lag de rekening voor de zoldervloer op de mat.

Helaas was dit harde werken van korte duur. Toen we 3 weken later gingen kijken was er weinig tot niets gebeurd. Dan maar een omgevingsfoto zodat we niet vergeten waar we zo lang op moeten wachten...

Wit zand en blauwe zee

2007-09-23T16:23:00.000+02:00

Dinsdag 12 september 2007 t/m vrijdag 15 september 2007

Deze dagen zitten we in the middle of nowhere (Kendwa aan noordkust van Zanzibar) in een hutjes-complex aan de zee. Het is niet echt luxe, maar de locatie is wel erg mooi. Hier is het zand echt wit en de zee superblauw alsof je in een ansichtkaart ligt te zonnen.

Woensdagmiddag een opfriscursus voor ons duikbrevet gevolgd. De volgende dag 1 duik genomen in het Hunga Reef. Dit was niet echt een succes: de stroming was erg sterk, er was slecht zicht en het koraal en vissen waren niet echt mooi. Een 2e duik hebben we dan ook overgeslagen.

Rond het complex is er naast duiken en snorkelen helemaal niets te doen en dat is dan ook precies wat we hebben gedaan, heerlijk!

Zaterdag 16 september 2007 en zondag 17 september 2007
Vandaag is de lange terugreis van circa 24 uur. Ons reisschema ziet er als volgt uit:

10.00 uur: Met de bus van Kendwa naar Stonetown;
3 uur wachten in Africa House;
15:00 uur Met de bus worden we naar de haven gebracht voor de overtocht naar het vaste land;
2,5 uur zeeziek;
Met de bus naar het vliegveld in Dar Es Salaam;
3 uur wachten op het vliegveld;
Vliegen naar Nairobi (1,5 uur);
1 uur wachten;
Vliegen naar Zurich (7 uur);
Sprinten naar de volgende vlucht naar Amsterdam;
Vliegen naar Amsterdam (50 minuten);
Van Amsterdam naar Delft;
10.30 uur bakkie thuis.

We hadden erg tegen deze lange terugreis opgezien. De terugreis viel ons erg mee. We hebben goed kunnen slapen en onze boeken uit kunnen lezen.

We hebben een fantastische vakantie gehad. Afrika heeft ons nooit echt getrokken en zal ook nooit ons meest geliefde continent worden. Maar deze reis hadden wij nooit zullen missen.

Zanzibar

2007-09-22T15:08:00.000+02:00

Zaterdag 8 september 2007
Stonetown is een oud gezellig stadje met hele nauwe straatje met oude vervallen gebouwen, wat ons sterk aan Havana doet denken. Naast het sfeertje biedt het stadje niet veel spannende bezichtigingen. Wij hebben ons de gehele zaterdagmiddag prima vermaakt met een cocktail op een loungebank van het terras van Africa House. Het Africa House, wat vroeger een Britse club is geweest, is een heel mooi gebouw met het mooiste uitzicht van de hele stad op de zee en zonsondergang.

Zondag 9 september 2007
Vandaag een rondje Stonetown gedaan, souvenirs gekocht en geinternet. ’s Middags hebben we gebruik gemaakt van het zwembad van een ander hotel.

Maandag 11 september 2007
Vandaag gaan we met dolfijnen zwemmen in Kizimkaza in het zuidwesten van het eiland. En dan bedoel ik niet zwemmen met een tamme dolfijn in een stuk afgebakende zee. Nee, we gaan zwemmen met echte wilde dolfijnen.

Met een duikbril op, snorkel in je mond en flippers aan, vaarde we met een sloepje over de zee. Zodra we een dolfijn zagen sprongen we als een gek het water in om de zeebodem af te zoeken naar de rest van de groep dolfijnen. In het begin was het nog niet echt een succes, de dolfijnen zagen we van erg ver weg of helemaal niet. Maar toen we eenmaal deze nieuwe manier van dieren spotten doorhadden (en Jeroen zorgde voor het visvoer), lag ik dobberend in de zee te kijken naar spelende dolfijnen binnen enkele meters handbereik, Fantastisch! De dolfijnen zijn wild en zullen niet naar je toe gaan, maar ze zien je wel en vinden het geen enkel probleem. Ik heb een heel stuk meegezwommen met een groep van 15 dolfijnen, helaas zijn ze mij toch iets te snel af en moest ik afhaken. Het leukste moment was dat de twee dolfijnen met een ballonvis aan het overgooien waren. Deze ballonvis blaast zichzelf op door de stress, waardoor ze steeds hoger kwamen en op het laatst vlak voor mij aan het spelen waren. Super!

Toen we met beide benen weer op vaste land stonden en Jeroen zich weer wat beter voelde zijn we ’s middags naar het Jozani Forest geweest om met name de Kirks’s rode franjeaapjes te bekijken. Dit is een heel zeldzaam aapje die alleen maar op Zanzibar leeft en totaal niet bang is voor mensen. De apen zien er heel gek uit doordat ze de afgelopen 15.000 jaar van de evolutie geïsoleerd zijn geweest, ze hebben vier vingers en vier magen. Ze zijn erg fotogeniek en Jeroen heeft de aapjes dan ook alleen door de camera bekeken.

kakkerlakken reis

2007-09-10T22:10:00.000+02:00

vrijdag 7 september 2007

Summum had verzonnen dat het wel leuk is voor ons om met het openbaar vervoer te reizen, om zo eens lekker tussen de locals te zitten en sfeer te proeven. Hiervoor heeft Summum een lekkere lange busreis van 9,5 uur gekozen, zodat we het echt goed kunnen ervaren.

Vergezeld met een hele kakkerlakfamilie zijn we met de Expresbus naar Dar es Salaam gereden, wat ongeveer 650 kilometer is. Onderweg was er alleen tijd voor een lunchpauze van maar liefst 15 minuten. In de bus was het 35 graden zonder airco gecombineerd met de heerlijke luchten van de locals. Ondanks deze warmte dronken wij verdomd weinig. Als je namelijk tussendoor moest plassen dan stopte de chauffeur met veel pijn en moeite en kon je langs de kant van de weg naast de bus je behoefte doen. De pole-pole instelling van de Tanzanianen was spontaan veranderd in quick-quick-quick!

Gebroken, bezweet en panisch van de rondlopende kakkerlakken in de bus kwamen we rond 19.00 uur aan in de smerige islamitische oninteressante stad Dar Es Salaam. We hebben in deze stad niets te zoeken, want morgen gaan we met de boot naar Zanzibar.

Een Engelsman zorgde ervoor dat deze reisdag helemaal nutteloos werd, toen hij ons vertelde dat een vliegticket vanaf Arusha naar Zanzibar maar 30 euro meer kost dan deze bus en morgen bootreis naar Zanzibar bij elkaar.....

Zaterdag 8 september 2007
Vandaag vertrok om 10.30 uur de boot naar onze eindbestemming: Zanzibar.
We verblijven de eerste 3 nachten in Stone-town in het hotel Garden Lodge. Speciaal voor ons hebben ze de bezemkast omgetoverd tot hotelkamer. Maar we blijven positief, want vanaf nu kunnen we lekker zelf bepalen wat en wanneer we iets gaan doen

"Two Kili-beer please"

2007-09-10T20:50:00.000+02:00

Donderdag 6 september 2007

Vandaag is het tijd om iets actiefs te doen. Vandaag gaan we een trekking doen naar de eerste hut van de Kilimanjaro. 's-Ochtends vroeg worden we opgehaald vanaf het Kibo Hotel door onze gids. Wij zijn de enige die deze wandeling hebben geboekt, dus vandaag zijn we heerlijk met z'n tweeen.

Het begin ging wat stroef. De gids die zou komen liet het afweten en er kwam een gids opdagen die amper Engels sprak... Els vertrouwde het niet helemaal, dus we moesten maar goed opletten wat er ging gebeuren.

We gingen van start vanaf de Marangu Gate op 1800 meter. Vanaf dit startpunt wordt de zogenaamde Coca Cola route gelopen naar de top. We hadden verwacht dat we andere klimmers zouden ontmoeten bij de gate, maar het was 's-ochtends vroeg werkelijk doodstil. In het boek dat wij moesten tekenen zagen we dat er alleen twee Russen voor ons waren vertrokken. Na de (on)nodige administratieve handelingen konden we beginnen aan de klim.

Op de eerste dag van de Kilimanjaro klim loop je voornamelijk door dichte jungle. Het eerste begin is een semi-jungle, maar al snel loop je door dichte jungle waar het langzaam vochtig begint te worden. Vlak voor het einde van de drie uur durdende klim begint de vegatatie duidelijk te veranderen en wordt de junlge minder dicht en valt er meer licht door de bomen. Voor de klim staat 'standaard' drie uur en die hebben we ook precies nodig gehad. Het was een pittige klim en na drie uur stonden we bij de Mandara hut op 2725 meter. Hier hebben we onze lunch kunnen nuttigen die we zelf naar boven hadden gesjouwd.

Onderweg naar de eerste hut zijn we een aantal klimmers tegen gekomen die onderweg waren naar beneden. Iedereen wenste ons veel succes naar de top... we durvden niet te vertellen dat we maar voor 1 dag aan het klimmen waren. Onderweg zijn we ook veel dragers tegengekomen die campingspullen (tenten, voedsel, potten en pannen, etc.) en rugzakken van klimmers naar boven sjouwen. Deze jongens lopen met zo'n 30 kilo op hun rug / nek / schouders / hoofd naar boven... echt ongelooflijk om te zien. In feite zit daar de echte inspanning van een Kili-klim.

Vanaf de Mandara-hut zijn we nog een klein stukje verder gelopen naar een kleine krater. Hier had je een mooi uitzicht en keek je op het wolkendek beneden ons. De bomen en planten waren hier ook weer heel anders en zagen er bijna sprookjes-achtig uit. Vanaf de krater hebben we ook de top van de Kilimanjaro kunnen zien, die net even uit de wolken tevoorschijn kwam.

De afdaling was misschien nog wel zwaarder dan de klim omhoog. We hebben er twee uur over gedaan en toen kwamen we er pas achter hoeveel we eigenlijk hadden gelopen. Na de vermoeiende twee uur kregen we een helden onthaal door de groep die ons stond op te wachten. Ik vraag mij af hoe het onthaal was geweest als we helemaal tot de top waren geweest... dit was al fantastisch.

Vanaf de Kilimanjaro zijn we direct doorgereden naar onze volgende bestemming... Moshi waar we de volgende morgen alweer zouden vertrekken. Tijdens ons avondeten (weer een niet succesvol buffet) hebben we heerlijk kunnen genieten van een echt verdiend Kilimanjaro biertje... Een gepaste afsluiting van een fantastische dag.

Gamedrive Arusha National Park

2007-09-10T20:38:00.000+02:00

Woensdag 5 september 2007
Een deel van de groep heeft twee extra safari's geboekt en waren in Arusha achtergebleven. De groep die overbleef hadden vandaag een vrije dag. Acht personen en wijzelf waren nog niet safari-moe en een beetje jaloers op de andere groep. Wij wilde eigenlijk ook nog wel een extra natuurpark bezoeken om te gamedriven. We zijn dan ook vanaf Marangu weer teruggereden naar Arusha om het Arusha National Park te bezoeken. Als je iets graag wil moet je er wat kilometers voor over hebben...

Landschap: prachtig mooi groen heuvelachtig landschap met meerdere meren en begroeide kraters.

Gespot:

heel veel giraffen
Zebra's
Veel buffels
Pumba's
Dikdiks
Nijlpaarden
duiker
Kraanvogels
Heilige ibis
Colubus (zeer zeldzaam aapje die bijna is uitgestorven)

Na de safari weer terug naar Marangu gereden met een koffiestop in Moshi.

Terug in de bewoonde wereld

2007-09-06T17:35:00.000+02:00

Zaterdag 1 september 2007
Vandaag kwamen we terug in de bewoonde wereld. Na 6 dagen safari zonder normaal toilet en douche waren we hier erg aan toe. We hebben heel lang onder de douche gestaan om al het zand van ons lichaam weg te spoelen. Jeroen zijn 6-dagen-baard ging er ook af.

We zitten in hotel Jacaranda, hier hebben we voor de safari ook al 1 nacht geslapen. De manager, Ad, is een Nederlander. Hij is ook de chefkok en het eten is hier dan ook super! 's-Avonds hebben we wild (Gnoe, Buffel, etc.) gegeten.

Zondag 2 september 2007
Vandaag een vrije dag. 's-Ochtends op het internet gezeten, maar Jeroen was niet lekker en ging naar zijn bed. Ik ben met de groep naar een straatkinderenopvang geweest. Hier wonen 26 jongens tussen de 6 en 16 jaar. We hadden een voetbal meegenomen en de mannen hebben een wedstrijdje gespeeld. 's-Avonds kipsaté gegeten! en Jeroen at droge witte rijst...

Maandag 3 september 2007
Vandaag moesten we tot onze spijt de kampeerspullen weer tevoorschijn halen en Jacaranda weer verlaten. We reden naar onze kampeerplaats, wat de achtertuin van de burgemeester van het dorpje N'geresi is. Dit dorpje ligt op de berghelling van Mount Meru en alles is groen!

Dit is een welkome afwisseling op de droge dorre vlakten. We hebben naar de medicijnenvrouw van het dorp gewandeld. Ook zijn we naar de lagere school geweest waar er uiteraard weer is gevoetbald.Bij een van de klassen zijn wij voor het schoolbord gezet en moesten vragen van de kinderen beantwoorden.

Dinsdag 4 september 2007
De volgende dag zijn we, na een heftige wandeling naar een waterval, naar Arusha terug gereden. Hier konden we voor het laatst genieten van Ad's kookkunsten (bitterballen en kipsaté). Na de lunch reden we naar Marangu, hier overnachten we in het legendarische Kibo Hotel (het eerste hotel waar alle Kili-klimmers heen gingen). Dit hotel was ooit een van de beste hotels van dit gebied, het is nu vergane glorie. Wij waren de enige gasten in het hotel, de badkamers waren allemaal zo lek als een mandje en het eten (waarbij 4 man bediening ons bleven aanstaren omdat ze niets te doen hadden) was erg slecht.

Overal stammen

2007-09-06T17:17:00.000+02:00

Tanzania heeft 120 verschillende stammen. Tijdens de safari hebben wij er een aantal bezocht. Even een korte samenvatting.

Datum: 28 augustus 2007
Stam: Maasai Leven van: koeien en geiten
Wonen in: kleine hutjes van hout en koeienstront in een cirkel gezet, met als omheining gemene takken met doornen.
Leven in: vlakke droge vlakten (om heel lang te zoeken naar gras voor de koeien)
Aantal vrouwen: hoe meer koeien, hoe meer vrouwen, hoe meer kinderen om te hoeden
Eten: vlees, melk en bloed....
Rolverdeling: vrouwen doen bijna alles (inclusief hutjes maken), mannen hoeden en vergaderen
Dans: zo hoog mogelijk springen

Datum: 31 augustus 2007
Stam: Hazabe (de bosjesmannen)

Taal: kliktaal
Leven van: jagen op korte en op lange afstand
Wonen in: hutjes in de regentijd en droogtijd geen huis
Leven in: waar het wild is, meer bebost gebied (heb je toch nog een beetje beschutting zonder huis)
Eten: vlees
Rolverdeling: mannen en vrouwen zitten overdag van elkaar gescheiden. Mannen maken hun pijlen voor de jacht en roken wiet (zijn ze 'snachts erg scherp tijdens het jagen). Vrouwen zorgen voor de kinderen, bereiden het eten en roken tabak (wiet mogen de vrouwen niet)

Datum: 31 augustus 2007
Stam: Datoq (seminomaden)

Leven van: kuddes, ijzer smeden
wonen in: een huis van takken en stront, maar wel groot en hoog. Voor iedere vrouw moet de man een huis bouwen
Leven in: droog heuvelachtig landschap
Aantal vrouwen: hoe meer koeien, hoe meer vrouwen
Eten: vlees en groenten
Rolverdeling: hetzelfde als Maasai, alleen dit keer bouwt de man het huis
Dans: Zo hoog mogelijk springen

Datum: 3 september 2007
Stam: Wa-Arusha

Leven van: landbouw, koeien en bananenbier
Wonen in : hutten in cirkel gebouwd, wonen samen met de koeien.
Leven in: mooi groen heuvellandschap tussen de bananenbomen aan de voet van Mount Meru
Aantal vrouwen: tegenwoordig maar 1 (meer vrouwen is te duur)
Eten: wat ze verbouwen
Rolverdeling: werken samen op het land. Mannen bouwen de huizen, vrouwen smeren de stront.

"Wat een uien-zooi"

2007-09-06T17:00:00.000+02:00

Vrijdag 31 augustus 2007

De laatste dag van de camping safari stond niet in het teken van dieren spotten, maar van wandelen, uien en verschillende stammen.

's-Ochtends vroeg worden we opgehaald door Julius, die onze gids was voor de ochtend wandeling. De wandeling startte bij de trots van het dorp... de uienplantage. Binnen 10 minuten stonden we vanuit een droge dorre vlakte in een groene oase van plantages die ons sterk deed denken aan Indonesië. Vanuit een natuurlijke bron hebben ze irrigatiesystemen een oase gecreëerd waarop de bevolking landbouw kan bedrijven. Het voornaamste landbouwproduct zijn rode uien.

Vanaf de plantages hebben we twee stammen bezocht. Na het bezoek aan de stammen liepen we terug door het dorp. Voor mij is het onbegrijpelijk dat de mensen er de voorkeur aangeven om zelf te gaan wonen op een droge dorre vlakte waar niets anders is dan stof... in plaats van de groene oase die zij zelfstandig hebben gecreëerd.

Na de lunch had Julius nog een wandeling voor ons in petto. Deze hebben wij lekker overgeslagen en zo hadden we eindelijk een momentje voor onszelf... met een boekje in een stoeltje voor de tent.

Aan het einde van de middag zijn we met de jeeps het plaatselijke dorpje ingereden om onder het genot van een drankje naar de zonsondergang te kijken... een mooie afsluiting.

Gamedrive Ngorongoro krater

2007-09-02T10:49:00.000+02:00

Datum: donderdag 30 Augustus 2007
Lokatie: Ngorongoro krater
Landschap: Groot meer, open vlakten, kraterrand op de achtergrond.
Camping: gat in de grond zonder uitzicht, koude douche
Overnachting: tent dicht, alles met een geur de tent uit (stinkschoenen, toilettas en eten) in verband met bushpigs. 's nachts lopen alle soorten dieren over de campsite.

Gespot:

2 jonge leeuwinnen (niet op foto)
Heel veel zebra's
Heel veel gnoes
Buffels
Nijlpaarden (ook uit het water!)
Leeuw ' The King' met leeuwin inclusief sexpartij!
Pelikanen
Flamingo's
Cheeta
veel pumba's
Hyena's (met welpjes)
Kroonkranen

Hoogtepunt:
Als een leeuwin vruchtbaar is, blijft ze 6 dagen lang naast de The king liggen om elke 15 minuten te paren. En wij hebben dit gezien!!!

De camping zelf was een hele belevenis. Tijdens het avondeten kwamen er twee (vechtende) buffels langsgelopen met een hyena die er om heen cirkelden. Er liepen zebra's over het terrein... omgedoopt tot WC-bra's. Dit resulteerde in een grote hoop stront voor onze tent de volgende ochtend. 's-Nachts werd Karla uit haar slaap gehouden door snuffelende bush-pigs rond de tent. Tijdens de lunch liep er een olifant vlak naast ons een struik te slopen en boven ons vloog een zwarte wouw die erg geinteresseerd leek in onze lunch.

Dieptepunt:
Dit was onze enige kans om een neushoorn te zien. Helaas....

Gamedrive Serengeti dag 2

2007-09-02T10:41:00.000+02:00

Datum: Dinsdag 28 Augustus 2007
Lokatie: Serengeti
Landschap: Oneindige vlakke vlakten en rotsen
Camping: gat in de grond+ wildplassen, geen douche

Gespot:

2 jonge leeuwen luierend in de schaduw
Veel olifanten
Cheeta 1
Cheeta 2 (zelf gespot!)
Leeuwin die naar het water liep om te drinken.
Nijlpaarden (1 die een koprol maakten)
giraffen
Zebra's
Pumba's
veel zebramangoesten
Bavianen
Klipdas
Buffels

Hoogtepunt:

Een olifantenkudde kwam als kleine stipjes in de verte naar het water toegelopen om te drinken. Wij stonden met onze jeep bij het water en konden die heel tafereel zien aankomen. Het leek net of we in de prehistorie zaten, heel indrukwekkend. Op dit moment hadden we pas goed door dat we echt in de natuur zaten en niet in de dierentuin.

Gamedrive Serengeti

2007-09-02T10:31:00.000+02:00

Datum: Woensdag 29 Augustus 2007

Locatie: Serengeti

Landschap: Oneindige vlakke vlakten en rotsen

Camping: gat in de grond+ wildplassen, geen douche
Overnachting: tent dicht, eten eruit. 's Nachts mag je niet uit de tent aangezien er hyena's en andere roofdieren over de campsite lopen. Deze nacht liep er een gazelle te grazen om de tent en een hyena om de keuken.

Gespot:

Heel veel gazelle's
Jakhals
Topi
Hartebeest
Struisvogel
Impala's
Leeuwin met twee welpjes (op de foto!)
Drie leeuwenwelpjes alleen (niet op de foto)
Luipaard (wel gezien niet op de foto, heel zeldzaam)
1 Giraf
Pumba's
Hyena's

Hoogtepunt:

De eerste leeuwin die we hebben gezien met twee welpjes. Super!

Dieptepunt:

Een toilet die terugkijkt (ratten in het gat)

gamedrive Lake Mangara

2007-09-02T10:18:00.000+02:00

Datum: Maandag 27 Augustus 2007
Locatie: Lake Mangara
Landschap: Groot meer, Bush
Camping: normaal toilet, koude douche
Overnachting: tent dicht voor insecten en slangen

Gespot:

Veel olifanten
Nijlpaarden (met bek open op de foto!)
Veel pelikanen
Veel bavianen
1 blauwbalaap (met twee knalblauwe ballen)
giraffen
Impala's
Gazelle's
Maraboe
Wrattenzwijn: Pumba's!
diverse apen

Hoogtepunten:
Vlak voordat we het park uitgingen kwam er een mannetjesolifant uit de bush en nam plaats midden op de weg. Onze chauffeur ging iets te dichtbij rijden naar de olifant zijn zin. De olifant stopten en draaiden zich duidelijk geirriteerd naar ons om. Zo stonden wij de olifant een paar seconden (leek veel langer) aan te staren en vroegen wij ons af of hij vandaag van plan was om de jeep aan te vallen... Na een paar seconden realiseerde wij ons weer dat we een fototoestel in onze handen hadden en konden we het moment vastleggen. De olifant draaide zich gelukkig weer om en verdween in de bush. Olifanten zijn toch wel groot van dichtbij!

foto zonder zoom...

Safari

2007-09-02T09:56:00.000+02:00

Maandag 27 augustus t/m zaterdag 1 september 2007
Vandaag gaan we op safari. Met minimale bagage, slaapzak, tent, heel dun matje en fototoestel. We worden gereden door 5 rangerovers in een groene camouflagekleur met chauffeur. Twee koks reizen ook met ons mee om heerlijke ontbijtjes, lunch en diner klaar te maken.

Als wij aan Afrika dachten, dachten wij aan de kleur geel: grote, droge, kale vlakten. Dit was dan ook de reden dat wij nooit naar Afrika op vakantie zijn gegaan. Maar door alle enthousiaste verhalen wilden wij het toch een keer proberen. Gezien de afgelopen 6 dagen is onze verwachting helaas helemaal terecht. Het landschap van Tanzania is groot, droog en vooral heel zanderig. Wat wij tot nu toe van het landschap van Tanzania hebben is gezien, is het niet onze 'cup of tea'.

Hoewel we toch wel al wat gewend zijn van de vorige vakanties, zijn de wegen in Tanzania echt heel slecht. Naast een aantal geasfalteerde hoofdwegen bestaat 90% van de wegen uit steen en (mul) zand. Tijdens het rijden spatte het zand regelmatig tot over de auto. Aan het einde van elke safaridag hadden wij een dikke laag zand / stof over ons heen.

Maar naast al het zand, (te) veel zon en een saai landschap biedt Tanzania wel iets dat andere continenten niet kunnen bieden: wilde dieren.

Deze wilde dieren kom je ook buiten de natuurparken tegen. Giraffen, zebra's, gazelle's en impala's lopen langs de weg zoals de koeien in Nederland. Deze dieren zijn er in zulke getale dat ze niet te missen zijn.De zeldzamere dieren daarentegen moeten echt 'gespot' worden in de natuurparken. Dit spotten doen we met de 'gamedrives' door natuurparken. De dakluiken van de rangerovers worden er dan afgehaald, zodat wij op de stoelen kunnen staan en van boven de auto’s uit dieren kunnen zoeken, observeren en uiteraard fotograferen.

Bij het gamedriven draait het voor een groot deel om die mooie foto te schieten die ook in de boekjes staat. Zodra er een dier gevonden is die niet zo makkelijk te spotten is, komen alle jeeps aangereden met alle megazoomlenzen die boven de jeeps uitsteken. Het is dan ook echt dringen voor de juiste fotoplek.

Op vakantie naar Tanzania

2007-09-02T09:51:00.000+02:00

Zaterdag 25 augustus 2007
Amsterdam naar Nairobi-Kenia
Na een goede vlucht hebben we in Nairobi de reisbegeleider en de groep ontmoet. De reisbegeleider heet Els en werkt al 15 jaar voor Summum in Afrika, dus dat komt wel goed. De groep bestaat voor het grootste deel uit stelletjes tussen de 25 en 35 jaar.

Zondag 26 augustus 2007
Nairobi-Kenia naar Arusha-Tanzania
Vandaag zijn we over de grens van Kenia naar Arusha in Tanzania gereden. Eind van de dag kwamen we hier aan. Weinig gedaan deze dag, behalve de tas inpakken (eigenlijk uitpakken) voor de safari. We mogen alleen 1 daypack meenemen per persoon....

1e verdiepingsvloer

2007-06-24T13:16:00.000+02:00

24-06-2007
Kanters heeft er echt zin in, de eerste verdiepingsvloer is bijna af.

Coosje Crocs

2007-06-14T12:51:00.000+02:00

13 juni werd Coosje, ons nichtje en petekind, 4 jaar.

Ik had al enige tijd beloofd dat Coosje Crocs kreeg voor haar verjaardag. In eerste instantie wist Coosje nog niet echt wat dit voor schoenen waren, maar steeds meer van haar vriendinnetjes kregen ze ook, dus nu was het een 'musthave' geworden.

Zaterdag voor haar verjaardag zijn we met zijn tweetjes naar de Crocs-winkel in Den Haag geweest. Dit was voor ons beide best spannend, want we waren nog nooit met zijn tweetjes op stap geweest. Dus geen ouders die het kunnen overnemen als ze ontroostbaar is omdat de juiste kleur niet in haar maat verkrijgbaar is......

In de winkel was het verschrikkelijk druk met een hele lange rij achter de kassa. We moesten lang zoeken naar Crocs in haar maat. Gelukkig, tegen alle verwachting in, was de kleur kiezen geen probleem, het werd zachtroze.

We hebben haar Crocs direct opgepimpt met een grootste bloem die verkrijgbaar was. Na het afrekenen trok Coosje de Crocs direct aan en liep springend en huppelend naar de auto.

Kijkmiddag

2007-06-13T13:15:00.000+02:00

Woensdag 13-06-2007

Vandaag was er een kijkmiddag op de bouwplaats en konden we op een legale wijze ons huis bekijken. Tot onze verbazing stonden de muren van de begane grond er al! Eindelijk krijgt het huis een beetje vorm!

Begane Grond Vloer !

2007-05-13T12:23:00.000+02:00

13 mei 2007:

Onze Begane grond vloer ligt!

Dit is een belangrijke mijlpaal! Vanaf nu gaat het termijn van 275 werkbare werkdagen in. Binnen dit termijn moet Kanters (de aannemer) het huis klaar hebben. Wij kregen een beetje het gevoel dat Kanters de begane grond vloer steeds maar bleef uitstellen om nog niet aan dit termijn vast te zitten. Maar ja, 275 werkbare werkdagen komt neer op 1,5 jaar, dus Kanters heeft nog ruim de tijd.

We hebben te horen gekregen dat Kanters ieder geval eind 2008 met het project klaar moet zijn, anders krijgen ze een boete van de gemeente. Deze boete is aardig hoog, dus we denken dat Kanters zich hier wel netjes aan gaat houden.

Wij zitten in bouwfase 5, na deze bouwfase komt nog bouwfase 6,7,8 die ook allemaal in 2008 klaar moeten zijn. Dus ik denk dat Kanters straks ineens gaat 'vlammen' en het huis sneller dan verwacht wordt opgeleverd (laten we het hopen...).

Eindelijk zijn ze begonnen met bouwen!!

2007-04-01T19:36:00.000+02:00

december 2006:palen 25 maart 2007:bewapening

1 april 2007: fundering

Nieuwe woning / nieuwe keuken

2007-03-05T21:30:00.000+01:00

Halverwege vorig jaar hebben we een nieuw huis gekocht. Het is een nieuwbouwhuis waar nu net de eerste palen van in de grond staan. Een eerste prognose zou zijn dat het eind 2007 wordt opgeleverd. Nu is de prognose dat de oplevering van onze bouwfase begint in Q2 van 2008 en eindigt in Q3. Aangezien wij een van de laatste woningen zijn in onze bouwfase zal het dus wel Q3 in 2008 worden.

In het eerste kwartaal van dit jaar zijn de eerste woningen uit fase 1 opgeleverd. Nu kunnen we dus al zien hoe de woningen er uit komen te zien en wat het straatbeeld is... het ziet er echt fantastisch uit. Waar wij in 2006 dus erg mee bezig zijn geweest is het uitzoeken van dingen voor de nieuwe woning. Opties, meer- / minderwerk, badkamer, keuken, tegels. Iedere centimeter van onze woning hebben we al op papier voorbij zien komen.

De badkamer hebben we geregeld via de aannemer. De keuken laten we casco opleveren en deze hebben we gisteren gekocht bij Bruynzeel. We zijn er erg lang mee bezig geweest met het zoeken naar de juiste opstelling, de juiste keuken en de juiste leverancier. Na vele tekeningen zijn we nu toch tot de juiste opstelling gekomen. Ik ben erg blij dat we nu onze keuken hebben gekocht, het is alleen wel vreemd dat we deze keuken pas over een jaar nodig hebben.

Er zullen nog veel meer items terug gaan komen op het weblog over onze nieuwe woning. Er is nog genoeg te doen...

'Press shuffle to play'

2007-01-30T21:13:00.000+01:00

Als muziekjunkie kan je bijna niet meer zonder... een iPod. Mijn iPod is één van die gadgets die ik iedere dag gebruik. Heerlijk om al je muziek direct bij de hand te hebben. Vanavond tijdens het eten ook weer de muziek aangezet. Op 'shuffle' hoor je alle favoriete muziek voorbij komen. Dus dacht ik aan het volgende. Ik zet vanavond lekker mijn iPod op 'shuffle' en de eerste vijf nummer die voorbij komen laat ik in mijn blog de revue passeren... 'press shuffle to play' dus.

Titel: On A Plain
Artiest: Nirvana
Album: MTV Unplugged in New York
Het begin is lekker rustig... Nirvana Unplugged. Alle nummers op dit album zijn geweldig. Misschien wel één van de beste albums die niet alleen op mijn iPod staan, maar ook in de kast. 'I'm on a plain, I can't complain'. Nee hier kan ik zeker niet over klagen.

Titel: I'm gonna ask to leave at 3 so call me
Artiest: Superthriller
Album: Superthriller 1
Een nummer van Superthriller. Dit nummer klinkt als een dance / disco plaat vermengd met Britpop en een krakende zang die doet denken aan de funky stem van Prince. Een bijzonder nummer dat met allerlei aan elkaar geplakte samples een bijzonder beat vormt. De CD is een echte aanrader.

Titel: Pope
Artiest: Prince
Album: The Hits
Tja, als je het over Prince hebt, dan verschijnt hij volgens zelf in het volgende nummer. Wanneer Prince een doedelzak op pakt klinkt het waarschijnlijk nog funky en vind ik het nog super. Dit nummer klnikt lekker vanwege het hele dikke beat waarop je bijna niet stil kan zitten.

Titel: Earth to Bella (part 2)
Artiest: Incubus
Album: Light Grenades
Hier kan ik eigenlijk weinig over zeggen. Het is een nieuw album op mijn iPod die ik eigenlijk nog niet heb gehoord. Even luisteren dus. Dit is wel wat ik mooi vind aan Incubus een langzaam rock nummer dat gaandeweg steeds intenser wordt. Deze mag op mijn iPod blijven staan.

Titel: Stories from the bar
Artiest: Infadels
Album: We are not the Infadels
De laatste alweer van de eerste vijf nummer die ik tegenkom wanneer ik mijn iPod op shuffle zet. Eigenlijk geen verkeerde selectie als ik het zo bekijk. The Infadels stond op mijn jaarlijstje van 2006 op nummer 2. Hier kan ik dus weinig verkeerds over zeggen. Een heel bijzonder album met een mix tussen Britpop, Indie en Dance. Een heerlijk CD, waar eerlijkheidshalve dit eigenlijk het minste nummer van is... het komt nog steeds met kop en schouders boven het gemiddelde uit.

'Press stop to... stop'.

Top 5 - 2006

2007-01-15T21:14:00.000+01:00

Tja, ieder jaar verzin ik toch weer een lijstje van de beste CD's van het afgelopen jaar. Het is een beetje laat, ik was er nog niet eerder aan toe gekomen... maar dit jaar heb ik niet lang hoeven na te denken.

Ik heb nog even teruggekeken naar het lijstje van vorig jaar. Dat was een hele klus om daar iets van te maken. Dit jaar was alles duidelijk. Het jaar 2006 was kwantitatief en kwalitatief een fantastisch muziek jaar. En dit is mijn top 5!

The Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That's What I'm Not
The Infadels - We Are Not The Infadels
Ozark Henry - The Soft Machine
Placebo - Meds
A Balladeer - Panama

Druk, drukker, drukst

2006-11-19T22:45:00.000+01:00

Donderdag 21 september 2006
Bhaktapur - Kathmandu

Na het hele drama omtrent de klank schaal zijn we rond de middag vertrokken naar Kathmandu. Het is maar een klein stukje van Bhaktapur naar Kathmandu, maar hier waren we dus al bang voor... Kathmandu is druk, druk, druk en druk. Wanneer we aankomen in ons hotel staat onze reisbegeleidster ons huilend op te wachten. Ik wist niet dat ze ons zo had gemist... dat was dus ook niet zo. Twee minuten daarvoor was namelijk haar mobiele telefoon gejat. Het was niet een hele slimme actie van haar, maar wij waren in ieder geval direct gewaarschuwd.

Omdat we maar weinig tijd hadden in Kathmandu zijn we die middag direct de stad in gegaan. Samen met Jos en Ellie zijn we de wandeling gaan doen die we van Stephanie hadden gekregen. De wandeling begon bij Pashupatinath, een van de heiligste plaatsen in Nepal waar de lijkverbranding plaatsvindt. Aan de oever van de rivier hebben we een tijd lang kunnen kijken naar een traditionele ceremonie van een crematie. Heel vreemd om dit allemaal van een afstandje te bekijken als 'toeristische attractie'.

Er zijn twee plaatsen waar de crematies worden uitgevoerd. Een voor de 'normale' burger en een ruimte voor de welgestelde Nepalees. Wanneer de crematie is voltooid wordt het as in de rivier gegooid. Vreemd om te zien wat er allemaal tegelijkertijd in en rond de rivier gebeurd. Mensen aan de oever van de rivier die rouwen om hun verlies, een man die het as van zijn vader in de rivier gooit, opportunisten die even verderop het water zeven op zoek naar gouden tanden van overledenen, kinderen die spelen in het water, dode dieren die voorbij komen drijven... echt een bizar gezicht.

Onze wandeling gaat echt door de buiten wijken van Kathmandu en komt uit bij de Boeddha stoepa (Bodhnath). Deze enorm grote stoepa trekt nog veel pelgrims. Om de stoepa heen staat een kring van huizen met winkeltjes, restaurantjes, etc. Hier gaat onze zoektocht naar de perfecte klank schaal door... en met succes.

We eindigen de dag in een van de vele restaurantjes in de winkelstraatjes vlak bij het hotel... morgen onze laatste volle dag.

Bhaktapur

2006-11-19T22:06:00.000+01:00

Woensdag 20 september 2006

Vandaag verlaten we 'The Last Resort' om verder Nepal in te gaan. We gaan naar de plaats Bhaktapur dat zo'n 16 kilometer van Kathmandu ligt.

Bhaktapur was tot de 16de eeuw het politiek en cultureel centrum van Nepal. Tegenwoordig is Bhaktapur een fantastisch mooie stad waarvan het centrum nog volledig authentiek middeleeuws is. Rond de middag komen we aan in Bhaktapur. We blijven hier een nacht en vertrekken de volgende dag rond het middaguur.

De stad is prachtig en aan een dag heb je voldoende om alle bezienswaardigheden te zien en nog even te shoppen voor souvenirs. Het centrum van Bhaktapur wordt gevormd door het Durbar Square. Alleen op dit plein zie ja al zoveel verschillende soorten tempels en paleizen... het is bijna onvoorstelbaar dat dit allemaal zo dicht bij elkaar staat. Ons hotel ligt aan het prachtige plein Taumadhi Tole.

Gaande weg de dag zijn we opzoek gegaan naar een leuke souvenir. We hadden ons oog laten vallen op een klank schaal. Na het vervelende maar verplichte afdingen waren we uitgekomen op een bedrag van omgerekend 8 EURO. Ik was blijkbaar nog niet zo gewend aan de valuta van Nepal, want zonder er erg in te hebben had ik die kerel 80 EURO gegeven... Dat moest zijn beste dag 'ever' zijn!!! (en mijn slechtste). We kwamen er natuurlijk veel te laat achter en toen wij teruggingen was de winkel al dicht.

De winkel was direct naast ons hotel, dus de volgende dag zijn we nog even teruggegaan. We hadden wel bedacht dat we ons geld kwijt waren, maar misschien konden we het op een dealtje gooien zodat we nog iets anders konden uitzoeken. Alle winkels waren open... behalve dat ene winkeltje natuurlijk. Hier werden we aangesproken door de 'buurman' en toen hij hoorde wat er gebeurd was zei hij dat zoiets echt niet kon... dat was slecht voor de business!!! We moesten naar de eigenaar van het hotel gaan en die zou het regelen. De vriendelijke eigenaar van het hotel was ook iemand die volgens mij heel veel invloed had in Bhaktapur. Hij verzekerde ons dat we het geld terug zouden krijgen!!! Na wat telefoontjes over en weer heeft de eigenaar via de gids het geld naar ons toegestuurd toen wij diezelfde dag al in Kathmandu waren. 'Dat is toch ongelooflijk!!!'

The Last Resort

2006-09-23T04:51:00.000+02:00

Maandag 18 september 2006 en dinsdag 19 september 2006

De Last Resort is een accomodatie bestaande uit luxe tenten: grote tent met twee echte bedden en een ' eigen' stukje grond. Het ligt midden in het oerwoud en is alleen bereikbaar via een lange hangbrug over de kloof. Een supermooie lokatie! Toen we aankwamen kregen we direct een lunch wat een stuk Westerser was dan de dagen ervoor, erg lekker voor de afwisseling. Voor het avondeten hebben we een douche kunnen nemen om het zand van de afgelopen dagen eindelijk eraf te spoelen!

Fris en fruitig hebben we het avondeten opgesmikkeld onder gezelschap van een hele grote spin en veel slakken. The Last resort heeft een hele gezellig loungebar met ligkussens, hier zijn we gaan borrelen. Een reisgenoot had ook zijn Ipod bij zich met veel hollandse smartlappen. Tot in de late uurtjes hebben we liggen lallen op deze muziek. Aangezien de helft van de groep Limburgers zijn was het volgende nummer groot succes: het is wachten op de dag, dat heel holland limburgs lult. Ook hebben Jeroen en ik nog een salsanummertje gedanst. Deze avond was echt supergezellig, maar nadat we ' de vlieger' van Andre Hazes voor de 6e keer te horen heben gekregen zijn we gaan slapen.

De volgende dag hebben we zo weinig mogelijk gedaan. Vanaf de hangbrug kan er een bungeejump worden gesprongen (hoogste van de wereld). Rene (een reisgenoot) heeft deze sprong gewaagd. Aangezien hij pas als een van de laatste mocht hebben we de gehele ochtend naar de andere jumpers gekeken. 's Middags kwam er een tropische bui en hebben we de verhalen van de afgelopen dagen opgeschreven.

Na het avondeten hebben we een echte Nepaleese massage ondergaan. Dit is absoluut niet relaxed! Het is zo'n massage waar ze je bloedsomloop willen stimuleren. Nou mijn bloed liep de volgende dag niet meer hoor, ik zat vol met blauwe plekken en was aardig beurs. Maar goed, we hebben het een keertje geprobeerd.

Avond's is iedereen vroeg naar bed gegaan door de kater van de vorige avond....

Grensovergang

2006-09-22T11:38:00.000+02:00

Maandag, 18 september 2006
Tingri - Nepal

Vandaag was de dag dat we Tibet moesten verlaten. Tibet was echt geweldig en ik raad iedereen aan om er heen te gaan. Rond 7 uur vertrokken we voor het laatst met onze inmiddels vertrouwde chauffeur waar we nog steeds de naam niet van weten. We hebben nog twee passen van circa 5000 meter gepasseerd, daarna zijn we aan de afdaling begonnen. Plotseling veranderde het ruige steenachtige landschap in een groen oerwoud met vele watervallen. De dikke laag zand van de afgelopen dagen op de auto werd afgespoeld door een natuurlijke wasstraat onder een waterval (voor- hoofd en naprogramma). Uiteindelijk kwamen we in het laatste dorpje van Tibet (Kodari). Dit dorpje ligt op een hoogte van circa 2500 meter en bestaat uit een kronkelende smalle weg met woningen eromheen. Al het vrachtverkeer tussen Tibet en Nepal moeten in deze straatjes alles overladen naar een andere vrachtwagen. Het was te bizar voor woorden, wat een chaos!! kilometerslange files van vrachtwagens aan beide kanten van de weg (Nepalees versierd en vrolijke gekleurde, Chinees: saai stevig en functioneel). Het was bijna niet mogelijk om de paspoortcontrole te bereiken, de straten waren zo smal dat je eigenlijk de vrachtwagen niet kon passeren. Op een of andere manier is het de chauffeurs toch gelukt en kwamen we, voor de lunchpauze van de douane, bij de paspoortcontrole. Hier werden we getemperatuurd (stel je voor dat je china met koorts verlaat) en we konden door. Daarna kwam er een zeer slechte weg naar het dal van circa 8 km. Het eerste obstakel kwamen we al snel tegen: er was een vrachtwagen omgeslagen tegen de berg aan, die nog net aan een dun draadje bleef hangen. Verkeer was niet meer mogelijk in beide kanten en de vrachtwagen moest eerst helemaal worden uitgeladen. Wij hebben onze bagage op de rug gedaan, afscheid genomen van de chauffeurs en zijn gaan lopen. Gelukkig zien de Nepaleese overal wel een handeltje in en kwamen er al snel voorbij de gekantelde vrachtwagen minibusjes naar boven gereden om ons voor 5 euro (= een weeksalaris) naar beneden te brengen. Hier hebben wij gretig gebruik van gemaakt, want de rugzak werd wel erg zwaar.

Beneden in het dal een laatste controle van de Chinezen voordat we de friendschip-bridge over mochten lopen naar Nepal. Dit was een totale cultuurshock: veel meer drukte, andere huizen, veel meer mensen en ook totaal andere mensen qua uiterlijk (fijner en schoner) en opdringerigheid.
Na deze grensovergang hebben we nog een aardig stuk met onze bagage moeten lopen voordat we bij de bus waren. De buschauffeur was vervolgens heel lang zoek. Toen hij eindelijk terecht was kon onze trip beginnen naar de accomodatie: Last Resort. De weg, die hier ook nog steeds de friendship highway heet, was niet veel beter als in Tibet. Maar de bus was wel een stuk slechter dan de jeeps! met 20 km/h kwam de bus traag vooruit, we hadden het helemaal gehad!

Rond 16.00 uur kwamen we dan eindelijk aan en hebben we de klokken 2 uur en 15 minuten terug gezet: toch weer een stukje vakantie teruggekregen!

Mount Everest

2006-09-22T11:01:00.000+02:00

Zondag, 17 september 2006
Tashi Dzong (4400 meter) - Mount Everest Basecamp ( 5200 meter) - Tingri ( 4500 meter)

Door het donker reden we over een hobbelweg naar Rongbuk. Rongbuk is een plaatsje 8 kilometer voor het Mount Everest Basecamp. Vanaf hier mogen er geen auto's meer rijden. Rongbuk ligt tussen twee bergruggen en van ver zagen we daartussen in het donker al de contouren van de Mount Everest. Langzaam ging de zon op en werd het steeds duidelijker, prachtig! We hadden 5 lagen kleding over elkaar heen getrokken, maar het bleef steenkoud daarboven. Toen de zon helemaal was opgekomen en we verzekerd waren dat de lucht voorlopig wel helder bleef, zijn we eerst thee gaan drinken om op te warmen.

Daarna zijn we aan de 8 km. wandeling (klim) begonnen. Volgens de gids zou het een makkelijke wandeling zijn, maar dit viel flink tegen. De weg steeg aardig en door de hoogte (5200 meter) was eigenlijk elke stijging al teveel. Zwetend en doodmoe kwamen we na 1,5 uur aan op het M.E. Basecamp. Tijdens de wandeling hadden we de gehele tijd prachtig uitzicht op de Mount Everest. Er was geen enkel wolkje in lucht, dit is voor deze tijd van het jaar echt uitzonderlijk! Het M.E. Basecamp zelf is niet bijzonder, behalve misschien dat het nog maar 3000 meter naar het topje van de Mount Everest is. Ook hebben we DE stempel in ons paspoort kunnen laten zetten dat we het Basecamp gehaald hebben! Terug naar Rongbuk zijn we met paard en wagen gegaan.

Met de jeeps zijn we weer off-road gegaan wat door prachtige riviertjes, bergen, woestijnen en nomadengebieden ging. Tibet is zo immens groot en mooi, en alleen de Nomaden en de yaks maken gebruik van dit landschap, maar voor de rest kan je er helemaal niets mee!! Hoewel we dachten dat de road niet slechter kon is offroad nog net iets erger, de weg bestond alleen maar uit stenen, zand, modder en water. Onze jeep heeft een zware motor vergeleken de rest van de jeeps, wij zijn in ieder geval niet vast komen te zitten.....

We overnachten deze keer in Tingri in een zeer eenvoudig hotel: gaten in de grond, geen stromend water, maar wel eigen kamer en stroom die zeker 10x per nacht uitvalt).

Zand, zand en nog meer zand

2006-09-20T12:30:00.000+02:00

Zaterdag, 16 september 2006
Sakya (4200 meter) - Tashi Dzong (4400 meter)

Vandaag zijn we vroeg vertrokken (6 uur), het was een heftige lange reisdag. We zijn over de friendship Higway naar Tashi Dzong gereden. De weg was hier nog niet geasfalteerd en was een hobbelige en zanderige weg met grote stenen. De chauffeurs van de jeeps hebben deze route al vaak gereed en reden daarom aardig hard door (50 km/h is hard op deze wegen). Het was erg vermoeidend omdat je de gehele tijd door elkaar werd geschud en je schrap moest zetten. Het opstuivende zand kwam door de kleinste kiertjes de jeep in waardoor je kleding en haren aanvoelde als een dagje strand.

Begin van de dag zijn we (onaangekondigd) bij een school binnen gelopen. Hier kregen de kinderen net ontbijt (soort meel dat wordt aangemaakt met heet water en dan een bal deeg wordt). De scholen in Tibet zijn bijna allemaal kostscholen omdat de kinderen te ver weg wonen. We hebben de slaapzalen en lokalen bekeken, pennen en snoep uitgedeeld. De kinderen waren superenthousiast en wilden constant op de foto. Zo erg dat ik door een etterbakie en zijn vriendjes werd opgesloten in een lokaal om van hun een foto te maken.

Het landschap was onderweg uiteraard weer spectaculair en onbeschrijfelijk mooi. We zijn de hoogste pas van deze vakantie gepasseerd: Gyatso-la-Pas om 5220 meter (erg mooi en koud). Vanaf een andere pas (naam? hoogte?) hebben we een wandeling van circa 1 uur naar beneden gemaakt. Vanaf deze pas zou je een mooi uitzicht over de Himalaya hebben met de drie hoogste bergen waaronder de Mount Everest, maar helaas lagen er te veel wolken voor en kon je de bergen moeilijk onderscheiden. Hopelijk is het morgen beter als we naar de Mount Everest Basecamp gaan...

Rond 17 uur kwamen we aan in het Guesthouse. Dit is een woonhuis van een Tibetaanse familie waar we op slaapzalen moeten slapen. Er was geen water, de toiletten bestonden uit drie gaten in de vloer in 1 ruimte en er was alleen tussen 19-22 uur stroom door een aggregraat. Een lekkere douche zat er helaas niet in waardoor we met zandbak en al naar bed moesten. Een reisgenoot (Jan) is kok van beroep en heeft met de gastvrouw het avondeten bereidt. Speciaal voor onze groep was er een yak geslacht die uitgebreid op de keukenvloer werd ontleed. Dit duurde allemaal zo lang dat pas om 22 uur het eten klaar was. Jeroen heeft nog gegeten (het was erg lekker), maar ik ben naar mijn bed gegaan. De wekker stond namelijk weer om 5 uur om naar de Mount Everest te gaan. Nu maar hopen dat er geen wolken zijn!

De geur van een Tibetaans klooster

2006-09-20T12:14:00.000+02:00

Vrijdag, 15 september 2006
Sakya (4200 m.)

Door het prachtige landschap van Tibet rijden we naar Sakya waar we rond de middag aankomen. Sakya is in onze ogen echt een gat wat ongeveer 4 à 5 straten groot is. In Sakya kan je het Tashhilkunpo-klooster bezoeken. Nu hebben wel het niveau bereikt waarin we klooster en tempel moe zijn, dus zijn we een stukje gaan wandelen... Een soort mini "kora", waarbij we een mooi uitzicht over het "gat", het klooster en het dal hebben.

Terug in het hotel werd er een "voetbalwedstrijd" georganiseerd met de plaatselijke jeugd.

Bij gebrek aan beter hebben we gegeten in het restaurant van het hotel. 's-Avonds hebben we nog geprobeerd onze kamer te ruilen. Deze stonk namelijk naar een open riool. Dit is helaas niet gelukt... het resultaatwaren twee wierrookstokjes, waardoor onze kamer naar een Tibetaans klooster rook...

Panchen Lama

2006-09-20T11:50:00.000+02:00

Donderdag, 14 september 2006
Shigatse (3900 meter)

Shigatse is op 1 na de grootste stad van Tibet (85.000 inwoners). Sinds de 17e eeuw de zetel van de panchen lama, de 1 na hoogste lama na de Dalai Lama, in het klooster van Tashilumpo. De 9e panchen lama heeft de hulp van de chinezen ingeroepen omwille van belastingen en priveleges. Dit veroorzaakte de Chinese invasie in 1950. De 9e panchen lama is inmiddels overleden. De volgende incarnatie van de panchen lama wordt normaal aangewezen door de Dalai Lama (en andersom). Alleen de 10e panchen lama die de dalai lama heeft aangewezen, is gevangen genomen door de Chinezen. De Chinezen hebben nu zelf de ' Chinese' incarnatie aangewezen. Als straks de Dalai Lama sterft zal de ' Chinese' Panchen Lama een Chines Dalai Lama aanwijzen en zal het hele boedistische geloof in Tibet nergens meer op gebaseerd zijn. De Tibetanen aanvaarden dit uiteraard niet en willen dat de echte panchen lama wordt bevrijdt....
Het klooster van Tashilumpo is door de vriendschap van de 9e Panchen Lama met de chinezen gespaard gebleven tijdens de culturele revolutie. Maar het klooster is nu wel betekenisloos. De monniken zijn ambtenaren geworden, die worden betaald door de Chinezen en de echte panchen lama is spoorloos. Lekker hypocriet allemaal dus. Toch heben we het klooster van binnen bekeken. Het was een erg mooi klooster, met name de gouden toekomstige Boeddha van 27 meter hoog.

Na dit bezoek hebben we de pelgrimsweg rond het klooster gelopen: de khora. Een tocht van circa 8 km. over een berg heen. Over de gehele route staan gebedsmolens. De weg eindigde bij een tibetaanse vleesmarkt waar de schapen werden onthoofd, ontleed, ontvelt en opgehangen (zonder enige koeling). Als je dit ziet durf je direct nergens meer te eten in Tibet.

Voor de rest van de middag hebben we niets gedaan. Het fort van de stad (Potala in het klein), wat normaal een bezichtiging waard is, stond geheel in de steigers en leek net op een nieuwbouwproject.

Deze avond is het volgens de reisomschrijving voorlopig de laatste avond dat we normaal kunnen eten, douchen en slapen....

Tempelmoe

2006-09-20T11:32:00.000+02:00

Woensdag, 13 september 2006
Gyantse (3950 meter)

Gyantse is verdeeld in 3 delen: burcht, woonwijk en de kloosterstad. De kloosterstad uit 1418 heeft een 32 meter hoge Kumbum-stoepa waarin zich 108 kapellen bevinden die er allemaal anders uitzien. (kumbum=100.000 images). Wij hadden alleen de ochtend om Gyantse te bekijken en we waren aardig tempelmoe geworden. Daarom zijn we de Dzong (burcht) gaan beklimmen. Dzong staat boven op een rots en was ooit de hoogste koningsvesting van Tibet. Het was een heftige klim van 45 minuten en we hadden aardig wat ademtekort door de hoogte. Vanaf de hoogste toren hadden we een prachtig uitzicht over de hele stad, de Nuyang Chu vallei en op het klooster en Kumbum (hebben we deze toch nog even gezien). De vallei was echt prachtig om te zien met zijn ruige bergen eromheen!

De afdaling ging gelukkig een stuk makkelijker en sneller. Na de lunch zijn we vertrokken naar Chigatse. Onderweg zijn we gestopt in een klein boerendorpje, met een tempel die we niet hebben bekeken. Het regende waardoor de straten van het dorpje eigenlijk onbegaanbaar waren (of je wilt tot je knieen in de modder lopen). We zijn dan ook snel weer verder gegaan.

In Shigatse hebben we de verjaardag van een reisgenoot (Marcel) gevierd. Het hotel (Manasarover hotel) is het beste hotel tot nu toe. Heerlijke grote en schone kamer. We mogen hier nog twee nachten blijven, voordat het afzien wordt.....

Het echte Tibet

2006-09-20T11:25:00.000+02:00

Dinsdag, 12 september 2006
Lhasa - Gyangze

Vandaag verlaten we Lhasa en beginnen we ons avontuur om met Jeeps door de binnenlanden van Tibet te reizen, richting de grens van Nepal. Onze eindbestemming voor vandaag is Gyantse.

We reizen grotendeels over de "friendship highway" die Lhasa met Kathmandu (Nepal) verbindt. De "friendship highway" is 900 kilometer lang en is open van april tot en met november. Onze chauffeur is een vriendelijk glimlachende Tibetaan met hele kleine oogjes... en hij spreekt geen woord Engels.

Onze groep werd verdeeld over 6 jeeps en wij zaten met Jos en Ellie in een jeep. Jos en Ellie zijn een super gezellig Limbrugs-stel die de leeftijd hebben van onze ouders... "Jos en Ellie, bedankt voor de Limburgse gezelligheid, de leuke gesprekken, de muesli repen en het gelach!!!"

De reis begint goed. Net buiten Lhasa, terwijl we nog op de verharde weg rijden krijgt onze jeep een klapband. Reservewiel nummer 1 is verbruikt.

Onze eerste stop is op de Kamba-pas (4794 m.) van waar wij een uitzicht hebben op het Yamdrok-Tso meer. Helaas zaten wij met ons hoofd volop in de wolken, waardoor we helemaal niets konden zien.

Voorbij de Kamba-pas was de "friendship highway" afgesloten wegens werkzaamheden en zouden wij omkeren om een andere route te nemen. Gelukkig konden wij een aantal chauffeurs overhalen om voorbij de pas een stukje af te dalen. Zo kwamen wij onderde wolken en hadden we een prachtig uitzicht over het diepblauwe Yamdrok-Tso meer.

De "friendship highway" is deels geasfalteerd, delen waar de weg nog wordt aangelegd en voor het grootste deel een zand- / modder- / keien-/ stof weg. Ook het geasfalteerde gedeelte is aan onderhoud onderhevig. Langs de steile rotswand liggen grote rotsblokken, zand en grind op het wegdek zodat vaak slechts één rijstrook gebruikt kan worden. Het meest bizarre dat wij hebben gezien is een deel van de weg dat volledig is weggeslagen. Het resultaat; een groot gapend gat, groot genoeg om onze jeep de afgrond in te laten verdwijnen. Dit gat was slechts aangeduid met twee kleine stapeltjes stenen... ongelooflijk.

De rest van de reis gingen we over zandwegen het "echte" Tibet in. Dit is moeilijk te omschrijven en zelfs meilijk op foto vast te leggen. De landschappen zijn zo adembenemend mooi. Van woestijn achtige zand heuvels, tot besneeuwde bergtoppen aan de horizon. Hier reden we ook door kleine dorpjes met spelende kinderen en volwassenen die met één of twee koeien van het land komen na een dag lang hard werken. Hier kregen wij ook onze tweede lekke band voor vandaag en werd het tweede en tevens laatste reservewiel aangesproken.

Gyangze (3950 m.) kan je al van ver zien liggen. De hoge rode muren om het klooster en het fort, de Hyangze Dzong, zijn vanaf ver al te bewonderen.

Direct bij aankomst hebben we met de groep gegeten bij Tashi. Geen succes. Hier wordt de kip in stukken gehakt en gaat met huid en haar (veer) in de curry... niet echt prettig.

Poep en Pies

2006-09-14T16:17:00.000+02:00

Het is een smerig verhaal, maar ik moet het toch even kwijt....

Door de hoogte moeten wij veel water drinken (minimaal 3 liter per dag), dat betekent dat we ook veel moeten plassen. Een toiletbezoek beheerst onze dag. De toiletten in China waren meestal van die (franse) steps, maar er zat gelukkig nog een riolering achter, je kon normaal doorspoelen en de toiletten waren afsluitbaar. Hoe dichter we bij Tibet kwamen hoe slechter het werd. We zijn nu in de gebieden waar alleen een gat in de grond zit. Soms werken ze dit af met twee planken zodat je nog wel ergens makkelijk kan staan. In het gat ligt van het afgelopen jaar een grote mesthoop wat je tijdens het plassen goed kan bekijken, maar vooral goed kan ruiken.
Gisteren heb ik toch wel het ergste toilet meegemaakt, daar liepen de maden vanuit de mesthoop zo naar boven!!! Een toiletruimte met meerdere toiletten bestaat uit meerdere gaten in de grond (of 1 gat met meerdere planken) zonder enige afscheiding. De dames zitten gezellig gehurkt naast elkaar terwijl de wachtende dames aan het toekijken zijn. We zijn ook inmiddels geoefende wildplassers, de chinezen gaan namelijk ook gewoon midden op straat van de broek. Dat kunnen wij ook, en het is vaak nog beter als zo stinkend gat.

Nu zal je denken, hoe kan je zo plassen. Dat vraag ik mijzelf ook af... maar als de nood hoog is zal je toch moeten.

Jokhang tempel en Sera Monestery

2006-09-14T15:53:00.000+02:00

Maandag, 11 september 2006

Vandaag stond ik met hoofdpijn op, maar wel een stuk minder dan de dagen ervoor. Dit gaat de goede kant op en ik hoef gelukkig niet naar dat smerige ziekenhuis. We zijn opnieuw naar het Barkor circuit gegaan (hier raak je echt niet uitgekeken!) en zijn we de Jokhangtempel binnen gegaan. Binnen stonden er honderden pelgrims in de rij om met name bij 1 beeld te bidden: de Jowo, een boeddhabeeld van Shakyamuni versierd met edelstenen. De tempels bestaan meestal uit een grote hal en daarom heen veel kleine ruimten waar de verschillende boeddha beelden staan. Voor al deze boeddha's gingen de pelgrims op hun knieen voor een gebed, stopten/plakten geld bij het beeld en staken een boterkaars aan. Hoewel we het twee dagen geleden al voor de ingang van de tempel hadden gezien, was het nu helemaal duidelijk dat de tibetanen doordrenkt zijn van het geloof. De Chinezen proberen dit geloof al 40 jaar uit te roeien, maar dit is ze nog lang niet gelukt (gelukkig).
Achter de Pelgrims aan hebben we de rijen gebedsmolens draaiend gehouden, daarna boven op de tempel het Barkorplein gekeken.

In de middag zijn we naar de Sera Monestery gegaan. Sera was een van de vier grote kloosters van de 'gele mutsen', vroeger stonden de 6000 monniken bekend als strijders. Vandaag ligt de oorsprong van anti chinese betogingen in dit klooster met 200 monniken. De chinese regering weigert zelfs de weg die naar het klooster leidt te onderhouden. De monniken leven van subsidies uit het buitenland.
Wij hebben een rondje rond het kloosterdorp gelopen. Om 15.00 uur gingen de monniken 'debatteren' met elkaar in de tuin. Toen om 15.00 uur de horens luiden, kwamen van alle kanten monniken aangelopen. 1 monnik gaat zitten op de grond en de andere monnik blijft staan en roept van allerlei dingen en klapt hard in ze handen, daarna moet de andere monnik antwoord geven. Het was een groot kippenhok van al het gekwebbel en we snapten helemaal niet wat ze nu precies aan het doen waren. Later bleek dat dit geen debatteren was maar een overhoring van het huiswerk.

Dit was onze laatste dag in Lhasa, een bijzondere en geweldige stad! Gelukkig hebben we bijna geen last meer van hoogteziekte en kunnen we morgen naar hogere gebieden...

Potala

2006-09-14T15:23:00.000+02:00

Zondag, 10 september 2006

Deze ochtend werden we allebei wakker met flinke hoofdpijn. De hoofdpijn van Karla was zo extreem dat zelf het kussen te hard was om haar hoofd op te leggen. 's-Middags zouden we naar de Potala gaan (het hoogtepunt van Lhasa), dus Karla ging de ochtend op haar bed liggen om uit te rusten zodat ze 's-middags mee kon. Met mijn hoofdpijn had ik nog wel zin om de stad in te gaan en een beetje door de straatjes te struinen. Voordat ik weg ging had ik Stephanie, onze reisleidster, opgezocht om haar nog even op de hoogte te stellen van het feit dat wij (en Karla is het bijzonder) nog steeds hoofdpijn hebben. Stephanie vond onze klachten allemaal erg lang duren en wilde met ons direct naar een arts... 15 minuten later zaten we in een taxi naar het ziekenhuis.

De taxi zette ons af voor een gedeelte van het ziekenhuis dat pot dicht zat. Via een andere ingang zijn we het ziekenhuis in gegaan en begon onze zoektocht door een doolhof van gangen naar een arts die ons kon helpen. Wij zijn erg geschrokken van hetgeen wij in het ziekenhuis hebben gezien. De gangen waren enorm smerig en het enige dat wij vonden was een vriendelijk glimlachende arts (hij had een witte jas aan) die geen woord Engels sprak. Met handgebaren konden we hem duidelijk maken dat we hoofdpijn hadden en op zoek waren naar een arts. De vriendelijk glimlachende arts nam ons mee door gangen in het doolhof waar wij nog niet eerder waren geweest. Hier kwamen we bij een kamer waar twee artsen tegenover elkaar aan een tafel zaten en allebei verschillende patienten hielpen. Hier liepen een moeder met een ziek kind, een oudere dame en een jonge dame met een pijnlijk gezicht door elkaar heen.

Toen wij aan de beurt waren mocht Karla voor de arts plaatsnemen op een kruk om uit te leggen wat haar klachten waren... De arts sprak geen woord Engels!!! Niemad sprak er Engels!!! Vijf minuten later zaten we weer in de taxi terug naar het hotel. Het ziekenhuis heeft een grote indruk op mij gemaakt. In Tibet moet je echt niets overkomen, want hier wil je echt niet in terecht komen. Misschien is een preventief bezoek aan de Tibetaans ziekenhuis een goed idee, dan ben je direct vanzelf van alles genezen.

Terug in het hotel heeft Karla een wondermiddeltje van Stephanie gekregen tegen de verkoudheid en hebben we een bus met zuurstof gekocht om samen met de anti-hoogteziekte thee er toch voor te zorgen dat we vanmiddag de trappen van de Potala kunnen bestijgen. Wanneer de volgende dag de hoofdpijn nog niet over is, gaan we weer naar het ziekenhuis... ditmaal met een Tibetaanse tolk.

Een bezoek aan het Potala is iets wat we echt niet mochten overslaan. Gelukkig voeldewe ons 's-middags fit genoeg om te starten aan de klim naar het paleis met de gouden daken. Het Potala was eeuwenlang het politieke en religieuze machts centrum van Tibet en de verblijfplaats van de vijfde t/m de viertiende Dali Lama.

Even wat cijfers: lengte 350 meter, 110 meter hoog met 13 verdiepingen, meer dan 1000 kamers en een totaal oppervlakte van 130.000 m2. Het Potala bestaat uit een wit en een rood paleis. Het witte paleis is hier later opgebouwd.

Toegangskaarten tot het Potala werden door Summum geregeld, dit schijnt erg lastig te zijn. Lange wachtrijen en er worden per dag niet meer dan 900 bezoekers toegelaten.

De vele treden tot het Potala was een zware klim, maar gaf een prachtig uitzicht over Lhasa. In het Potala, waar je niet mag fotograferen, vind je een pracht en praal aan beelden, tronen, stoepa's, wandschilderingen, privé vertrekken, etc. Helaas hadden we geen gidsd, waardoor je toch een hoop informatie mist. Toch waren we erg blij dat we dit hebben kunnen bezoeken.

Overal pelgrims

2006-09-14T14:50:00.000+02:00

Zaterdag, 9 september 2006

Vandaag hebben we een keer lekker uitgeslapen en een ontbijtje genomen bij Dunya restaurant naast het hotel. Daarna zijn we op ons gemakje naar het Barkor Circuit gelopen. Dit circuit is een pelgrimsweg rond de Jokhangtempel. De Jokhangtempel is het belangrijkste en oudste heiligdom van het tibetaanse boeddhisme. Talloze pelgrims uit het hele land kom op bedevaart naar deze tempel toe (minimaal 1 maal in hun leven). Barkor staat vol met kraampjes van de pelgrimsmarkt, honderden pelgrims lopen over deze weg met hun draaiende gebedsmolen en bidden hardop. Heel apart en gezellig sfeertje heerste er in de straat, je waant je echt jaren terug. Voor de tempel staat/ligt het vol met pelgrims die bidden. Bij elk gebed gaan ze knielen, daarna met gestrekte armen liggen om vervolgens weer te gaan staan en aan het volgende gebed te beginnen, zo gaat dit een hele kralenketting door. Het is heel bizar hoe toegewijd en gelovig deze mensen zijn. De Jokhang tempel ging dicht toen wij aankwamen, dus het plan is om een ander dag naar binnen te gaan. Wij hebben hier ons eerste souvenier gekocht: een gebedsmolen.

In de middag zijn we met de taxi naar Dobulingka gegaan, dit is een park met het zomerpaleis van de (14e) Dalai Lama. Het park is zwaar verwaarloosd en was niet echt de moeite waard. Het zomerpaleis zelf was wel mooi en de ' tuinhuisje' met vijver. De Philips radio hebben we niet gevonden, maar wel de autowrakken van de Dalai Lama. Het paleis (maar ook de tempels) zijn allemaal heel kleurrijk ingericht. De wanden en plafond bestaan uit beschilderingen van boedhistische afbeeldingen, of het is met kleurrijke doeken behangen. Midden in de vertrekken hangen ook nog doeken voor de sier. De verschillende boeddha beelden (er zijn echt heel veel soorten boeddha's hier) zijn in goudkleur die zijn aangekleed met ook weer kleurrijke doeken. Zo krijg je een heel vrolijk geheel, het is alleen jammer dat veel vertrekken naar mottenballen ruikt.

's Avonds zijn we vroeg naar bed gegaan, want we hadden nog erg veel hoofdpijn van de hoogte....

De verboden stad

2006-09-14T14:42:00.000+02:00

Vrijdag 8 september 2006

Na onze eerste overnachting in Tibet reizen we vandaag naar Lhasa. Onderweg brengen we een bezoek aan het Samye klooster.

Het Samye klooster is het oudste klooster van Tibet en is in 775 gebouwd. Om het klooster te bereiken moeten we een rivier oversteken in een schuit. Deze bootrit duurt 30 min. tot 2 uur, afhankelijk van de stroming en de zand banken. De duur van onze rit, die we gezamenlijk met een grote groep Tibetanen maken, komt hier ergens tussenin uit. De schuit is echter zo vol dat we al vrij snel water maken en er tussentijds water uit de boot geschept moet worden. Vanaf de andere kant van de rivier moeten we vervolgens met een busje over een zand weg hobbelen om het klooster te bereiken.

Het klooster is mooi en we hebben er nog een dienst kunnen volgen. De toiletten rond het klooster zou ik een apart hoofdstuk aan kunnen wijden, maar daar zal ik nu geen aandacht aan besteden.

Vlak voor Lhasa zijn we nog bij de Rocking Boedha geweest, een grote boedha in de rotsen gehouwen en beschilderd. Eigenlijk niet de moeite van het uitstappen uit de bus.

In Lhasa aangekomen verblijven we in het Yak Hotel, waar we een kleine maar sfeervolle Tibetaanse kamer hebben. Dit betekend zeer kleurrijke kamer vol versieringen, waar de toeristen zonder hoogteziekte spontaan hoofdpijn zal krijgen.

Lhasa was het politieke en religieuze centrum van Tibet. Op dit moment bekleed Lhasa de religieuze titiel van Tibet. Eeuwenlang was Lhasa de 'verboden stad' voor vreemdelingen. Lhasa is pas vanaf 1980 officieel opengesteld voor toeristen. Geheel open is Tibet en Lhasa niet. Toeristen worden mondjesmaat binnenm gelaten, hebben een apart permit nodig voor Tibet en worden overal streng gecontroleerd door de Chinese autoriteiten.

Lhasa veranderd snel onder de Chinese invloed. Lhasa is verdeeld is een Chinees gedeelte (groots, recht en hoeking) en een Tibetaans gedeelte (sfeervol, leuke kleine straatjes en steegjes). Ons hotel ligt in het Tibetaanse gedeelte.

's-Avonds hebben we gegeten bij Dunya, het restaurant naast het Yak Hotel. Dit wordt gedeeltelijk gerund door Nederlanders, dus patat met mayonaise en een Yak Burger. Deze burger smaakt alleen net zo stug als dat de Yak's er uit zien...

Tibet!!!!

2006-09-11T12:31:00.001+02:00

Donderdag, 7 september 2006

Vandaag zijn we vroeg opgestaan (4 uur) om naar Tibet te gaan!! We zijn blij dat we China kunnen verlaten, alle steden zijn groot, hoekig en onpersoonlijk. De Chinezen vind ik geen prettige mensen, ze slurpen, gorgelen, stinken, dringen voor en zijn onbeleefd. (uitzonderingen daar gelaten uiteraard en het zal ook een cultuurverschil zijn).
Om 7.40 uur kwamen we op circa 3500 meter in Gongkar aan met een waterbuik. We hadden vantevoren namelijk al liters water gedronken om hoogteziekte enigzins te voorkomen. We werden verwelkomd met een witte sjaal volgens tibetaanse traditie.

We reden naar Tsetang door de hoge bergen met een blauwe lucht, prachtig! We hadden echt het gevoel dat de vakantie nu was begonnen, Tibet is toch het hoofddoel van deze reis voor ons. Na het inchecken en lunch zijn we naar het oudste bouwwerk van Tibet gegaan, Yumba Lakhang, gesticht in 608-649. Dit gebouw functioneert nu als tempel en heeft een fantastische lokatie. Van ver kan je de tempel al zien, hij staat hoog op het ' randje' van een berg. Om in de tempel te komen moesten we eerst een helling oplopen. Dit is normaal 10 minuten lopen en zou geen moeite zijn. Nu met de ijle lucht, die we nog helemaal niet gewend waren, was het flink afzien. Eenmaal hijgend boven was dit het wel helemaal waard. De tempel zag er echt zo uit als een tempel in Tibet hoort te zijn. Alles was zeer oud en rook naar wierook. Uiteraard waren de gebedsmolens ook aanwezig, die we direct een draai hebben gegeven (let op: linksom!) Vanaf de tempel naar de top van de berg hingen honderden gekleurde gebedsvlaggetjes. De tempel was van binnen versierd met gekleurde doeken en boedhabeelden. Dit is zo heel anders als China en zoveel mooier!! We werden er helemaal vrolijk van, de sfeer is gezet!

Tijdens de afdaling stonden wij even uit te hijgen toen er een tibetaanse man aan het haar van Jeroen's onderarmen zat te voelen. Hij en twee tibetaanse vrouwen zaten hier een beetje over te giegelen. Toen een reisgenoot zijn pijpen omhoog deed om zijn beenhaar te laten zien en een mensaap nadeed, hielden ze niet meer op met lachen. De tibetaan liet nog even zijn armen zien (benen ging net even te ver), en inderdaad hij had haast geen haar.

Op de terugweg hebben we nog een tempel bezocht: de Tandruktempel. 's Avond hebben we in het hotel gegeten, waar we getrakteerd werden op een tibetaans drinkliedje en bier. De Bazin van het hotel was jarig en had een feestje georganiseerd. We hadden zo mee kunnen feesten, maar door de hoogte had iedereen hoofdpijn en zijn we vroeg naar bed gegaan.

Feeling hot, hot, hot

2006-09-11T12:07:00.001+02:00

Woensdag, 6 september 2006
Chengdu

Om 9.30 uur kwamen we aan in Chengdu. We zijn direct doorgereden naar het Pandacenter, 's morgens is er namelijk de grootste kans om panda's te zien. Gelukkig was dit ook waar en hebben we veel Panda's kunnen bekijken. De panda's hebben daar eigenlijk een mooi leven. Het enige dat ze doen is eten, slapen en zoren voor nageslacht. Het doel van het Pandacenter is de reuzenpanda behoeden voor uitsterven. In het wild leven er namelijk geen reuzenpanda's meer. De reuzenpanda's hebben wij uitgebreid kunnen bekijken van volwassenen tot panda's die slechts enkele weken oud waren. Naast de reuzenpanda hebben wij ook de rode panda kunnen zien. Deze zijn veel kleiner, rood en vele malen actiever dan de reuzenpanda.

Terug naar het hotel zijn we gestopt bij het Manjushri tempelklooster. Dit is een prachtig klooster, maar de reden dat we hier kwamen was omdat ze hier een goed vegetarisch restaurant hadden. De tafel stond weer veel te vol met heerlijke gerechten. Alles was wel redelijk heet, maar daar staat Chengdu bekend om.

Ik (Jeroen) was eigenlijk de hele dag al redelijk verrot van de treinreis en de verkoudheid, dat ik toen we 's-middags aankwamen in het hotel direct ben gaan slapen. Aan het begin vasn de avonds kwam ik mijn bed weer uit om te aan eten. We gingen 'hotpotten'.

Het eten in Chengu is pittig en 'hotpotten' moet je in Chengdu hebben gedaan. In het midden van de tafel zit een grote pan op het vuur. Hierin zit een soort rode, pittige boullion waar allerlei verschillende peppers in drijven. Vervolgens komen er verschillende schalen met rauw vlees en groente op tafel. Dit gooi je in de boullion en wanneer het gaar is (komt boven drijven) kan je het opeten. Na 1 ronde uit deze pittige boullion te hebben gegeten schoten de vlammen uit onze oren en stonden onze lippen voor de rest van de avond in de brand. Gelukkig was er ook een kleiner potje die minder heet was, zodat wij 'losers' toch nog konden eten...

Chengdu

2006-09-11T12:07:00.000+02:00

Woensdag, 6 september 2006

Om 9.30 uur kwamen we aan in Chengdu. We zijn direct doorgereden naar het Pandacenter, 's morgens is er namelijk de grootste kans om panda's te zien. Gelukkig was dit ook waar en hebben we veel Panda's kunnen bekijken. De panda's hebben daar eigenlijk een mooi leven. Het enige dat ze doen is eten, slapen en zoren voor nageslacht. Het doel van het Pandacenter is de reuzenpanda behoeden voor uitsterven. In het wild leven er namelijk geen reuzenpanda's meer. De reuzenpanda's hebben wij uitgebreid kunnen bekijken van volwassenen tot panda's die slechts enkele weken oud waren. Naast de reuzenpanda hebben wij ook de rode panda kunnen zien. Deze zijn veel kleiner, rood en vele malen actiever dan de reuzenpanda.

Terug naar het hotel zijn we gestopt bij het Manjushri tempelklooster. Dit is een prachtig klooster, maar de reden dat we hier kwamen was omdat ze hier een goed vegetarisch restaurant hadden. De tafel stond weer veel te vol met heerlijke gerechten. Alles was wel redelijk heet, maar daar staat Chengdu bekend om.

Ik (Jeroen) was eigenlijk de hele dag al redelijk verrot van de treinreis en de verkoudheid, dat ik toen we 's-middags aankwamen in het hotel direct ben gaan slapen. Aan het begin vasn de avonds kwam ik mijn bed weer uit om te aan eten. We gingen 'hotpotten'.

Het eten in Chengu is pittig en 'hotpotten' moet je in Chengdu hebben gedaan. In het midden van de tafel zit een grote pan op het vuur. Hierin zit een soort rode, pittige boullion waar allerlei verschillende peppers in drijven. Vervolgens komen er verschillende schalen met rauw vlees en groente op tafel. Dit gooi je in de boullion en wanneer het gaar is (komt boven drijven) kan je het opeten. Na 1 ronde uit deze pittige boullion te hebben gegeten schoten de vlammen uit onze oren en stonden onze lippen voor de rest van de avond in de brand. Gelukkig was er ook een kleiner potje die minder heet was, zodat wij 'losers' toch nog konden eten...

Rustig dagje

2006-09-11T11:52:00.000+02:00

Dinsdag, 5 september 2006

Vandaag hebben we het rustig aan gedaan. De binnenstad van X'ian is omringd door een 14 kilometer lange en 12 meter hoge stadsmuur. Wij zijn naar de Zuidpoort van de stadsmuur gelopen waar een groot verkeersplein onderdoor loopt. We hebben hier twee fietsen gehuurd en zijn over de stadsmuur gaan fietsen en hadden zo een mooi uitzicht over de stad. De muur werd gerenoveerd, dus we konden helaas geen rondje fietsen.
Hierna hebben we in het centrum rondgeslenterd (moslimwijk) en boodschappen gedaan. Om 16.00 uur moesten we weer klaar staan voor de volgende treinreis: X'ian - Chengdu (850 km). Deze trein was iets minder luxe, maar ook goed te doen. Helaas wel een stoptrein waardoor de trein niet zo snel ging. Ons avondeten was noodles-soep...

Xi'an - Terracota Leger

2006-09-09T12:02:00.000+02:00

Maandag, 4 september 2006
Xi'an

Op deze dag arriveren we 's-ochtends vroeg met de nachttrein vanuit Beijing in Xi'an. Xi'an is een stad van 5 miljoen inwoners en heeft de rijkste geschiedenis van alle Chinese steden. Xi'an is sinds kort voor toeristen bekend door de vondst van het Terracotta leger.

"s-Ochtends vroeg konden we gelukkig direct in onze kamers om ons op te frissen na de treinreis en te ontbijten. Hierna gingen we direct door naar het Terracotta leger.

Het Terracotta leger is bij toeval ontdekt door boerenb die in 1974 een waterbron aan het graven waren. De eerste keizer van China liet een enorm (60 km2) grafcomplex maken waar het Terracotta leger een onderdeel van uitmaakte. Meer dan 700.000 arbeiders werkte 36 jaar aan het grafcomlex. Uitsluitend het Terracotta leger is en wordt op dit moment opgegraven.

De Terracotta soldaten liggen in verschillende grafkuilen waarvan er nu een aantal open zijn voor publiek. De meest indrukwekkende is grafkuil 1. Hierin staat 1100 Terracotta soldaten in een enorme hal. De omvang van de hal geeft duidelijk aan dat deze grafkuil veel groter was. Deze bestond waarschijnlijk uit 7.000 soldaten plus paarden, wagens en verschillende wapens. Iedere Terracotta soldaat is zo'n 1,80 meter hoog en zijn allemaal verschillend van elkaar qua houding en gezicht. Hierdoor denkt men dat arbeiders model hebben gestaan voor het maken van een soldaat. Verderop in de hal is zichtbaar hoe ze nog bezig zijn met het opgraven en restaureren van de soldaten.

In grafkuil 2 is niets meer heel. Hier is duidelijk te zien hoe de grafkuil is ingestort en dat de grafkuil op verschillende plekken is verbrand door plunderaars.

In grafkuil 3 staan slechts een klein aantal soldaten die duidelijk een hogere rang hebben dan de soldaten in grafkuil 1.

Het Terracotta leger is mooi om te zien, maar je moet wel beschikken over een grote fantasie om je voor te kunnen stellen hoe groots het ooit is geweest. Als dat lukt... dan is het erg indrukwekkend.

Na het Terracotta leger werden wij afgezet bij de Drum Tower in het centru, van Xi'an. Hier zijn wij met een groepje de moslimwijk ingegaan en hebben we de moskee bezocht. Het was erg mooi om te zien, maar tegelijkertijd hadden we er al een hele lange dag op zitten en zat ik er eigenlijk helemaal doorheen. Hierna zijn we met een grote groep gaan eten. Dit was ook een hele belevenis om in een restaurant vol Chinezen eten te bestellen bij personeel dat geen woord Engels spreekt. Na een hele lange bestelprocedure hebben we heerlijk gegeten en zat voor ons de dag er weer op.

Hemels...

2006-09-09T11:27:00.000+02:00

Zondag 3 september 2006

Vandaag hadden we een ' vrije dag' . Toch zijn we weer vroeg opgestaan om naar Tiantan (Altaar van de hemel) te gaan. Beijing is vrij groot en om ergens te komen moet je de metro of taxi nemen. Vandaag kregen we door hoe moeilijk het is om zelfstandig in China te reizen. Wij hadden de receptioniste van het hotel tiantan in het chinees op laten schrijven. Taxichauffeus verstaan, lezen en spreken namelijk geen woord engels. De eerste de beste taxi begreep de tekst (dachten wij) en bracht ons naar de verboden stad (geheel andere kant op). Met handen, voeten en een plattegrond probeerde we uit te leggen dat we naar Tiantan wilde. Hij deed opnieuw of hij het begreep, maar bracht ons naar de achteringang van de verboden stad. We zijn maar uitgestapt, want we werden er alledrie aardig wanhopig van. V ervolgens zijn we een andere taxi gaan zoeken, maar 3 taxi's weigerde ons direct toen we met een plattegrond probeerde uit te leggen waar we naar toe wilden. Uiteindelijk hebben we een foto in onze reisgids gevonden van Tiantan, met deze foto bracht de volgende taxi ons eindelijk naar de juiste plek. Dus als je naar China op vakantie gaat: neem een plaatjesboek mee !!!

Het altaar van de hemel is een groot park (paleisstad) met een aantal altaren waar de keizer van de Ming en Qing dynastie volgens hun rituelen en volgens het ritme van de seizoenen met offers de genade van de hemel smeekte... In Het park waren de chinezen van allerlei sporten en kunsten aan het uitoefenen: Tai Chi, stijldansen, voetballen met een soort van shuttel, zingen, tennissen zonder slaan, chinese tekens op de vloer tekenen met een waterkwast etc. Het was heel leuk om dit allemaal te zien en alle chinezen boden ons telkens aan mee te doen.
Tussen al deze gezelligheid door hebben we ook de altaren bekeken. Helaas was de helft van de altaren in de steigers voor de grote renovatie voor de Olympische spelen in 2008. Qinian Dian (hal van de oogstoffer) maakte de grootste indruk. Dit is een ronde hal met 3 nivo's blauwe daken met daarop een goude bal. De hal staat op een enorm groot wit marmer terras van 3 lagen (hemel, aarde, mens). In dit park kan je echt uren rondlopen, maar we moesten helaas weer terug naar het hotel om uit te checken.

Vervolgens zijn we naar de Verboden Stad geaan. Dit is het keizerlijk paleis uit 1400 en was toen de zetel van de regering en een heilige plaats ineen. De stad bestaat uit enorme hoge poorten en hallen een een verdedigingsmuur eromheen van 20 meter hoog en 4 km. lang. De hallen zijn bedoeld voor allerlei verschillende ceremonies. De gebouwen hebben rode muren en gele daken, onder de daken zitten versieringen en beschilderingen in de felste kleuren. Prachtig, maar wat een werk moet dat geweest zijn!!! Het achterste stuk van de stad was meer om te wonen en bestond uit gezellige straatjes en hofjes waarin weer hofjes te vinden waren, met in het midden een mooie paleistuin. Nadat we de beroemde ' negen draken muur ' hebben bekeken, zijn we naar het hotel gegaan. Hier stond de bus klaar om ons naar het grootste treinstation van Azie te brengen.

De trein vertrok om 20.30 uur naar X'ian (1200 km.) Voor het slapen hebben wij met de gehele reisgroep de restauratiecoupe in beslag genomen en daar geborreld. De groep is leuk en gezellig, alle leeftijden zijn goed vertegenwoordigd. De jongste (Rene) is 25 jaar, de oudste (Tiny) is 70 jaar. De trein reed in 1 stuk door en wij konden slapen in de zogenaamde softsleepers. Ondanks de slechte verhalen die we hadden gehoord was deze trein super de luxe. Schone nette afsluitbare coupes met 2 stapelbedden, schoon toilet en goede wastafels om je te wassen. Hier was helemaal niets mis mee en we hebben dan ook aardig kunnen slapen (met af en toe wakker worden als er een tegenligger langsreed). Ideale manier van reizen, zonder overdag tijd te verspillen ben je zo 1200 km. verder!

De Chinese Muur

2006-09-07T00:52:00.000+02:00

Zaterdag, 2 september 2006

Het tempo van de eerste dag in Beijing werd de tweede dag vast gehouden. Om 06:00 uur 's-ochtends werden we voor het hotel opgehaald om met de bus naar de Chinese muur te gaan.

Vanuit Beijing is de Chinese muur (lange muur voor de Chinesen) op verschillende plekken voor toeristen toegankelijk. Wij bezochten de muur bij Mutianyu, 2 uur rijden van Beijing.

Hier konden we kiezen om de bergtop waar de muur overheen loopt te beklimmen en terug met de kabelbaan te gaan, of andersom... Wij kozen ervoor om een moment van rust in te plannen en ons per kabelbaan omhoog te laten takelen. Dit bleek een juiste keuze, gezien de hitte...

De bouw van de Chinese muur is gestart door de eerste keizer van China, Qin Shihuangdi. Honderdduizenden dwangarbeiders bouwden aan de verdedigingsmuur die 6000 km lang zou worden. Wanneer je op die muur staat is het ongelooflijk dat deze zo enorm lang is. Hoe hebben ze dat gedaan op zo'n hoogte? Echt onvoorstelbaar...

Helaas zat het weer niet zo mee, het was erg warm en klam en helaas ook erg heiig, waardoor je niet een heel duidelijk kon zien hoe de muur zich uitstrekte over de berg toppen. Ondanks dat gaf dit toch een verpletterende indruk.

Na het bezoek aan de Chinese muur zijn we met een tussenstop bij een restaurant / forelkwekerij naar het Zomerpaleis gegaan.

Het zomerpaleis is een complex met tempels en Zuid-Chinese tuinlandschappen dat voornamelijk door Cixi, de weduwe van de keizer rond 1900 is verwezenlijkt.

De rest volgt nog... (moeten nu een vliegtuig halen).

En hier is de rest...

In het Zomerpaleis was het enorm druk, met voornamelijk Chinese toeristen. De tempels die hier aanwezig zijn hebben de meest exotische namen. Hier hebben wij onder meer het Paviljoen van de Welriekende Boeddha bezocht. Een prachtige achthoekige boeddistische pagode.

's-Avonds zijn we met een grote groep mensen van het reisgezelschap naar een uitgangscentrum van Beijing geweest. Erg gezellig, maar puur gericht op de westerse toerist.

Beijing - Peking

2006-09-07T00:29:00.000+02:00

Donderdag 31 augustus 2006
17.00 uur vertrek naar Wenen
20.10 vertrek naar Beijing
5.30 uur aankomst Beijing ( 11.30 uur China-time)

Vluchten waren allemaal goed op schema en was goed te doen.Op het vliegveld werden wij door onze reisleidster Stephanie ontvangen en ontmoetten we de rest van de groep.Stephanie had voor ons de dag direct al ingepland aangezien wij de tijd die we hebben in Beijing hard nodig hebben om alles te bekijken.

In de hotelkamer (hotel Beijing San Uyan Jin An) hebben we ons even snel opgefrist. Daarna direct de metro gepakt naar het plein van de hemelse vrede（Tian'anmen guangchang). Vanaf het plein zijn we door de 'hutong' stegen gelopen, hier wonen de chinezen in kleine huizen en maken allemaal gebruik van de openbare sanitaire voorzieningen die verschrikkelijk stinken. De stegen bestaan uit heel veel winkeltjes en verdacht veel kapperszaken. De kapsters die opgedirkt en met schaarse kleding rondlopen hebben niet alleen verstand van knippen.....
Nederland is misschien het fietsland, maar deze chinezen kunnen er ook wat van. De chinezen in deze wijken hebben de fiets als enig vervoersmiddel, de fietspaden zijn dan ook een autobaan breed.

Na de wandeling zijn we met zijn allen gaan eten rond 17.00 uur (lunch hadden we overgeslagen). Hier kregen wij de beroemde Pekingeend voorgeschoteld. Onze verwachting was een grote bruingebraden eend die op tafel zou worden geserveerd. Maar dit bleek de toeristische manier van Pekingeend te zijn. Het traditionele recept: de eend word vantevoren gefileerd, doop de eend in de ketjap, doop stukjes komkommer en prei in de ketjap, voeg dit samen in een pannekoekje.... Eet Smakelijk!! (als je iets binnen krijgt met stokjes) Het was lekker, maar niets iets om dagelijks bij de afhaalchinees te halen.

We hadden in het vliegtuig weinig geslapen en zijn vroeg naar bed gegaan.

Update "back-to-back" (19)

2006-07-23T17:39:00.000+02:00

Ik was gebleven bij de letter “V” in de luisterlijst voor ‘back-to-back’ items. De letter “V” staat in mijn CD collectie voornamelijk voor ‘various artists’. Een goed deel van mijn CD collectie is hier namelijk mee gevuld.

De laatste periode heb ik niet stilgezeten met het luisteren van de albums… maar wel met het on line plaatsen van artikelen over de geluisterde CD’s. Tussen de ‘various artists’ zitten ook een aantal collecties. Eén daarvan… en misschien ook wel de mooiste, is die van ‘Sessions’ van The Ministry of Sound. The Ministry of Sound is een club in Londen waar ik ooit een keer naar toe ben geweest in de tijd dat ik nog helemaal in de club-scene zat. Voor Europese begrippen is (was) The Ministry of Sound de heilige tempel voor een ieder die van dance muziek houdt.

Tussen de vele CD’s die The Ministry of Sound heeft uitgebracht vindt ik de ‘Sessions’ absoluut de mooiste. Hier krijgen uitsluitend de Goden van de house de gelegenheid om te laten zien wat ze waard zijn. Mijn favoriete albums zijn Sessions 7 (David Morales) en Sessions 11 (Roger Sanchez).

Ministry of Sound - Sessions 1 (Tony Humphries)
Ministry of Sound - Sessions 2 (Paul Oakenfold)
Ministry of Sound - Sessions 3 (Clivilles and Cole)
Ministry of Sound - Sessions 4 (CJ Mackintosh)
Ministry of Sound - Sessions 5 (Masters at Work)
Ministry of Sound - Sessions 6 (Frankie Knuckles)
Ministry of Sound - Sessions 7 (David Morales)
Ministry of Sound - Sessions 9 (Erick Morillo)
Ministry of Sound - Sessions 10 (Erick Morillo, Harry Romero, Jose Nunez)
Ministry of Sound - Sessions 11 (Roger Sanchez)
Ministry of Sound - Sessions 12 (Little Louie Vega, Tony Humphries, Tedd Patterson)